വിന്ഡോസ് ലൈവ്, സാങ്കേതിക വിദ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വാക്കുകള്ക്കു വേണ്ടി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന മലയാള പദങ്ങള് അനുയോജ്യമായവയാണോ എന്നു് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായമാരായുന്നു.
നിങ്ങള് ചെയ്യേണ്ടതു് ഇത്രമാത്രം:
വിന്ഡോസ് ലൈവിന്റെ റ്റെര്മിനോളജി കമ്യൂണിറ്റി ഫോറം സൈറ്റ് സന്ദര്ശിച്ചു് നിങ്ങളുടെ ഹോട്മെയിലോ മറ്റേതെങ്കിലും ലൈവ്-ഐഡിയോ (ജി-മെയില്, യാഹൂ മെയില് എന്നിവ ലൈവ് ഐഡി ആയി ഉപയോഗിക്കാം) ഉപയോഗിച്ചു് ലോഗിന്
Posted by സന്തോഷ് (noreply@blogger.com) on August 26, 2008 08:27 PM · permalink
ബോംബ് പുറത്തിറങ്ങി.
മനുഷ്യനും.
പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്
അല്പം സമയവ്യത്യാസത്തിൽ.
അവശിഷ്ടങ്ങൾ ചിതറിക്കിടന്നു.
അല്പം മുമ്പ് വരെ രണ്ടിനും ജീവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോ കുറേ നിർജ്ജീവ കഷണങ്ങൾ.
എന്നാലും ബോംബ് ഭാഗ്യം ചെയ്തതായിരുന്നു.
അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ ആളുണ്ടായി.
ബോംബിനൊക്കെ എന്താ വില!
പാവം മനുഷ്യൻ!
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഇല്ലാത്ത വില മരിക്കുമ്പോഴോ?
വെറുമൊരു ഹൃദയത്തിൽ അല്പം തുടിപ്പ്.
അതു തീർന്നാൽ വെറും ശവം!
മനുഷ്യനും.
പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്
അല്പം സമയവ്യത്യാസത്തിൽ.
അവശിഷ്ടങ്ങൾ ചിതറിക്കിടന്നു.
അല്പം മുമ്പ് വരെ രണ്ടിനും ജീവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോ കുറേ നിർജ്ജീവ കഷണങ്ങൾ.
എന്നാലും ബോംബ് ഭാഗ്യം ചെയ്തതായിരുന്നു.
അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ ആളുണ്ടായി.
ബോംബിനൊക്കെ എന്താ വില!
പാവം മനുഷ്യൻ!
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഇല്ലാത്ത വില മരിക്കുമ്പോഴോ?
വെറുമൊരു ഹൃദയത്തിൽ അല്പം തുടിപ്പ്.
അതു തീർന്നാൽ വെറും ശവം!
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on August 26, 2008 11:10 AM · permalink
വള്ളിവട്ടം സുബ്രേട്ടന്റെ കുണ്ഡലിനി ഉണരുന്നത് ബാലേട്ടന്റെ പറമ്പിന് താഴെയുള്ള കൈതോട്ടില് കയ്യും കാലും തേച്ച് കഴുകുന്ന ടൈമിലാണ്. ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക്!
യൂണിങ്കാരന് സുബ്രേട്ടന് ആളൊരു മഹാ സാധുവായിരുന്നെങ്കിലും, ആളുടെ തിക്ക് മീശയും 3310 കൃതാവും, ചക്ക വച്ച സൈക്കിള് സീറ്റ് പോലെ വസൂരിക്കലയുള്ള കവിളും, കണ്ണിന്റെ സൈഡില് കിടന്നിരുന്ന പാലുണ്ണിയുമൊക്കെ ചേര്ന്ന മുഖവും പെരുവയറും ആളെ, നാട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ നൈറ്റ്മെയറാക്കി മാറ്റി.
വല്യ പ്രതീക്ഷകളൊന്നും തരാതെ വളരുന്ന പിള്ളേരുകളുടെ ഹ്യൂജ് കളക്ഷന് ഉണ്ടായിരുന്ന ഏരിയയിലെ പാരന്സ്, അങ്ങിനെയെങ്കിലുമൊന്ന് നേരാനേരത്തിന് കുളിക്കുകയും നാലക്ഷരം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമെങ്കില് ചെയ്തോട്ടേ എന്ന് കരുതിയാവണം വായില് വിരലിട്ടാല് കടിക്കാത്ത പാവം സുബ്രേട്ടനെ പറ്റി പല ഗോസിപ്പികളുമിറക്കിയിരുന്നത്.
“പറഞ്ഞത് കേള്ക്കാതെ നടക്കുന്ന തലേമ്മതലതെറിച്ചവരെ വള്ളിവട്ടം സുബ്രന് പിടിച്ച് വീട്ടില് കൊണ്ടുപോയി തലകീഴായി കൊളുത്തിയിട്ട് അകം തുടയില് ചട്ടകം പഴുപ്പിച്ച് വക്കും. എന്നിട്ട്, കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നെടുത്ത് ധര്മ്മത്തിനായി തമിഴന് ലോറിയില് കേറ്റി വിടും!’ എന്നൊക്കെയുള്ള ഫേയ്ക്ക് സ്റ്റേറ്റ്മെന്സിന്റെ ഇമ്പാക്റ്റില് “വള്ളിവട്ടം സുബ്രന്” എന്ന് കേട്ടാല് ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെയെല്ലാം മനസമാധാനം പോയി, പ്രഷറിന്റെ ഗുളിക കഴിച്ചപോലെ ഒരു ഉന്മേഷക്കുറവ് വരുമെന്ന് മാത്രമല്ല, ചില രാത്രിയില് തലയോട്ടി മകുടം പിടിപ്പിച്ച കാലസ്ഥി ദണ്ഡും, ഭദ്രകാളി പെന്റന്റുള്ള നീട്ടു മാലയുമായുമായി നൂല്ബന്ധമില്ലാതെ ഹോമകുണ്ഢത്തിന് ചുറ്റും ഡപ്പാങ്കുത്തടിക്കുന്ന വള്ളിവട്ടം സുബ്രേട്ടനെ സ്വപ്നം കണ്ട് പേടിച്ചലറിയുണരുകയും വരെ ചെയ്തിരുന്നു!
ചെറിയ പിള്ളേരാണെങ്കിലും നമ്മളെ വെറുതെ പേടിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു രസമുള്ള ഏര്പ്പാടല്ലേന്ന് കരുതി സുബ്രേട്ടന് ഇമേജിന്റെ ടെമ്പര് കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന് കുട്ടികളെ തരത്തില് കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ വെറുതെ നാക്ക് കടിച്ചും കണ്ണുരുട്ടിയും കാണിച്ചു.
അങ്ങിനെ സുബ്രേട്ടന് കരയില് കാര്ഗോ സ്റ്റഫ്ഫിങ്ങ് ഏന് ഡിസ്റ്റഫ്ഫിങ്ങും ലേഷ്യര് ടൈമില് പിള്ളാരെ പേടിപ്പിക്കലുമായി മേട്ട ചമഞ്ഞ് നടക്കുന്ന കാലഘട്ടത്താണ്, പടിഞ്ഞാട്ടുമുറിയിലുള്ള ബാലേട്ടന്റെ മകള് ശാന്തേച്ചി-ഉത്തമേട്ടന് ദമ്പതിമാരുടെ മധുവിധുവിന്റെ ആദ്യ ‘ബൈ പ്രോഡക്റ്റ്‘, മണിക്കുട്ടന് അഥവാ കുട്ടമണി അച്ഛന് വീടായ നൂലുവള്ളിയില് നിന്ന് അമ്മവീടായ കൊടകരയിലേക്ക് പണിഷ്മെന്റ് ട്രാന്സ്ഫറായി വരുന്നത്.
കുട്ടമണിയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാല്.. അണ്ണാമലയില് രജനീകാന്തിനെക്കുറിച്ച്, അമ്മ മനോരമക്കുള്ള അതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു, കുട്ടമണിയെക്കുറിച്ച് ശാന്തേച്ചിക്ക്.
“എതുക്കെടാ പത്ത് പിള്ളെങ്കള്? ഇന്തമാതിരി ഒന്ന് പോതുമെഡാ!“ എന്ന ലൈന്.
മുട്ടുകുത്തിനടക്കുന്ന പ്രായത്തില് 501 ബാര് സോപ്പ് ഒന്നര കഷണത്തോളം തിന്ന് (മൈസൂര് പാക്കാന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു), രണ്ടുദിവസം, ഒന്നിനുപോകുമ്പോള് ഒന്ന് പോകുന്നതിലും ഫ്ലോയില് രണ്ടിന് പോകുമ്പോള് രണ്ട് പോയി, ശാന്തിയില് കിടന്ന് ഗ്ലൂക്കോസ് കയറ്റി വന്നിട്ട് കൃത്യം നാലാം പക്കം സൂപ്പര് വൈറ്റ് കുടിച്ച് വീണ്ടും സെയിം ‘സെറ്റപ്പില്‘ ചെന്നപ്പോള്, ഭാസ്കരന് ഡോക്ടറെ പോലും ഞെട്ടിച്ച പ്രതിഭ.
കഷായം കുടിക്കാന് മടിയില്ലാത്ത, കൊടും കൈപുള്ള ഗുളികകള് പെരുഞ്ചീരകം തിന്നുമ്പോലെ ചവച്ചരച്ച് കഴിക്കുന്ന കുട്ടമണിയുടെ നേര് മാമന്, മോഹനേട്ടന്റെ വാക്കുകളില് പറഞ്ഞാല്,
‘ശാന്തേരെ ക്ടാവ് വീട്ടീ വന്നേപ്പിന്നെ.. അരണ, തേരട്ട, പല്ലി, പഴുതാരയൊന്നും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിന്റെ ഏഴയലക്കത്ത് വരില്ല!.. ആ പിശാശ് അതുങ്ങളേം ഓടിച്ച് പിടിച്ച് തിന്നാന് ചെല്ലുകയല്ലേ!!‘
വീട്ടില് വരുന്നവരെ തുപ്പുകയും കല്ലെടുത്തെറിയുകയും തലമുടിയില് പിടിച്ച് വലിക്കുകയും ഹോബിയായി തിരഞ്ഞെടുത്ത കുട്ടമണി എത്ര തല്ലിയാലും കരയുകയുമില്ല, എന്നാ പറഞ്ഞാലൊട്ട് അനുസരിക്കേമില്ല. ആര്ക്കും വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വക്കാന് തോന്നുന്ന ഓമനത്വം തുടിക്കുന്ന പെരുമാറ്റം!
ആയിടക്കാണ് കൊടകര തോടിന്റെ ഇരുവശവും കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് കെട്ടാന് ഉത്തരവാകുന്നത്. അവിടെ കരിങ്കല്ല് ലോറിയുടെ ഹുക്ക് തുറക്കാനുള്ള ചുറ്റിക കൊണ്ടുവക്കാനായി ബാലേട്ടന്റെ വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് അവിടെ ആസമയത്ത് ഒരു ക്രോസ് കണ്ട്രി നടക്കുകയാണ്.
പട്ടവടിയുമായി ‘ഇന്ന് കൊല്ലുഡാ നിന്നെ ഞാന്... “ എന്ന് പറഞ്ഞ് ബാലേട്ടന് വരുന്നത് കണ്ട്, "ആരോട്? എന്തിന്?" എന്നതൊന്നും വ്യക്തമാവാതെ പകച്ചുനിന്ന സുബ്രേട്ടനെ കണ്ടപ്പോള് ബാലേട്ടന് ഓട്ടം നിര്ത്തി പറഞ്ഞു.
“തോറ്റുഡാ സുബ്രാ. ഈ രോമം ക്ടാവിനെ കൊണ്ട് മനുഷ്യന് വലഞ്ഞു. ഉണ്ടാവാന് പോകുന്നത് ഈ വകുന്തയാണെന്നറിഞ്ഞിരുന്നേല് ഞാന് സത്യമായിട്ടും ശാന്തേനെ കൊണ്ട് ഗര്ഭം അലസിപ്പിച്ചേനേ.. ഹോ! ഇങ്ങിനെയുമുണ്ടോ ജന്മങ്ങള്!! ”
കുട്ടമണിയുടെ ഹിസ്റ്ററി അറിയാത്ത സുബ്രേട്ടന്, ബാലേട്ടന്റെ സെന്റിമെന്റ്സ് കേട്ട പാടെ, പല്ലിറുമ്മി ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി നാളികേരം പൊതിക്കാന് കുത്തി നിറുത്തിയ പൊതിക്കോല് വലിച്ചൂരിയെടുത്ത് “ആട്ടും കാട്ടം പോലെയിരിക്കുന്ന നിനക്കിത്ര വെളച്ചിലോ?? ഈ വള്ളിവട്ടം സുബ്രന് നിന്ന് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോയിട്ടുള്ള കേസേ ഉള്ളൂ!!“ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കുട്ടമണിയെ പേടിപ്പിച്ചു.
സംഗതി വള്ളിവട്ടം പിള്ളേരെ പിടുത്തക്കാരനാണെന്നത് കുട്ടമണിക്കും അറിയാവുന്നതിനാല് ആ നമ്പറില് കുട്ടമണി ഒന്ന് പതറി. തുടര്ന്ന് വളരെ ശാന്തനായി വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ട സുബ്രേട്ടന്, ഒന്നും കൂടെ ഉച്ചത്തില് പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഒരു മാസം ഞാനിവിടെയുണ്ടാവും. അതിനിടക്ക് ഇവനെ ശരിയാക്കാന് പറ്റുമോയെന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടേ. ഇനി ഇവന് വേഷം കെട്ട് വല്ലതുമെടുത്താല് എന്നോട് പറഞ്ഞാല് മതി. ഇവന്റെ കണ്ണു ഞാന് കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും!!“
കുട്ടമണിയെ അത്രക്കും അണ്ടര് എസ്റ്റിമേറ്റ് ചെയ്യേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് സുബ്രേട്ടന് പിറ്റേന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായി.
പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കാന് പോകാന് കൈത്തോട്ടില് കുനിഞ്ഞ് നിന്ന് കയ്യും കാലും തേച്ചുകഴുകുയായിരുന്നു, വള്ളിവട്ടം.
പെട്ടെന്ന് ബോഡിയുടെ മോസ്റ്റ് പവര്ഫുള് കുണ്ടലിനിയിരിക്കുന്ന സ്ഥാനത്ത് ആണി തറച്ച് കയറിയ പോലെയൊരു കൊടും വേദന തോന്നി ചാടി നിവര്ന്നപ്പോള് കാണുന്നത് പിറകില് ഓടിമറയുന്ന കുട്ടമണിയേയാണ്. വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ സുബ്രേട്ടന് കൈ പിറകില് താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോയി തപ്പി നോക്കിയപ്പോള് സൂചിപോലെയെന്തോ!!
വലിച്ചൂരിയെടുത്തപ്പോള്... “മുനയില് ചോരനിറമുള്ള ഒരു തുരുമ്പിച്ച കോമ്പസ്!!“
കോമ്പസിനേം കുട്ടമണിയേം മാറി മാറി നോക്കി നില്ക്കുമ്പോള് “കരിങ്കല്ലിറക്കാന് വന്നാല് കരിങ്കല്ലിറക്കി വീട്ടീപോവുക. നാട്ടിലെ പിള്ളാരെ നന്നാക്കാന് നടന്നാല് ഇങ്ങിനെയിരിക്കും!!” എന്നൊരു അശരീരി സുബ്രേട്ടന് കേട്ടു.
പിന്നത്തെ സീനില് കണ്ടത്ത്, ശാന്തി ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഷോര്ട്ട് കട്ടായ പാടത്തുകൂടെ മഴക്കാലത്ത് ചാണക്കുഴിയില് കൂടെ കോഴി നടന്നുപോണപോലെ നടന്ന് പോണ സുബ്രേട്ടനെയാണ്. അതെ, ഒരു പാട്ട വെളിച്ചെണ്ണ ചെറുവിരല് മടക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് പൊക്കി പിടിക്കുന്ന, രണ്ടര ലോഡ് സിമന്റ് ഒറ്റക്കിറക്കിയ, അതേ സുബ്രേട്ടന്!
ശാന്തിയില് പോയി കുത്തുകിട്ടിയ ഏരിയ കാണിച്ച് കൊടുക്കലായിരുന്നത്രേ സുബ്രേട്ടനെ ഏറ്റവും കൂടുതല് കുഴപ്പിച്ചത്.
അവസാനം, 'ടെലിഫോണ് മണി പോല് ’ പാട്ടുസീനില് മനീഷാ കൊയ്രാള നില്ക്കുമ്പോലെ ഭാസ്കരന് ഡോക്ടരുടെ മുന്പില് സംഭവം വിവരിച്ച് നിന്നപ്പോള് ഡോക്ടര് സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞത്രേ.
“നിനക്ക് നല്ല ഭാഗ്യമുണ്ട് സുബ്രാ... കുത്തൊരു പോടിക്ക് മാറിയിരുന്നെങ്കില്, എക്സറേയൊക്കെ എടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ!!“
“എക്സറേ മിഷന്റെ താഴെ എങ്ങിനെ കെടക്കേണ്ടി വന്നേനെ??“ എന്നാലോചിച്ചപ്പോഴാണ് സുബ്രേട്ടന് ഡോക്ടര് സൂചിപ്പിച്ച ആ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് ക്ലിയറായത്.
എന്തായാലും, അന്നത്തോടെ സുബ്രേട്ടന് പിള്ളേരെ പേടിപ്പിക്കണ എടവാട് കംബ്ലീറ്റ് നിര്ത്തിയതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇന്നത്തെ കുട്ടികള് നാളത്തെ പൌരന്മാരാണെന്നും, ഭാരതത്തിന്റെ ഭരണയന്ത്രം തിരിക്കേണ്ട അവരെ പേടിപ്പിച്ച് അവരുടെ സെല്ഫ് കോണ്ഫിഡന്സ് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുതെന്നും പ്രചരിപ്പിച്ചു.
ഹവ്വെര്വര്, ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം മനുഷ്യശരീരത്തില് മെയിന് കുണ്ഡലിനി സ്ഥാനം വിവരിച്ച് കൊടുക്കാനുള്ള ആ ബുദ്ധിമുട്ടൊഴിവായി.
“വള്ളിവട്ടം സുബ്രേട്ടനെ കുട്ടമണി കോമ്പസിന് കുത്തിയ സ്പോട്ട്!’
References:
കുണ്ഡലിനി
ടെലിഫോണ് മണി പോല്
ആ പോസ്
യൂണിങ്കാരന് സുബ്രേട്ടന് ആളൊരു മഹാ സാധുവായിരുന്നെങ്കിലും, ആളുടെ തിക്ക് മീശയും 3310 കൃതാവും, ചക്ക വച്ച സൈക്കിള് സീറ്റ് പോലെ വസൂരിക്കലയുള്ള കവിളും, കണ്ണിന്റെ സൈഡില് കിടന്നിരുന്ന പാലുണ്ണിയുമൊക്കെ ചേര്ന്ന മുഖവും പെരുവയറും ആളെ, നാട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ നൈറ്റ്മെയറാക്കി മാറ്റി.
വല്യ പ്രതീക്ഷകളൊന്നും തരാതെ വളരുന്ന പിള്ളേരുകളുടെ ഹ്യൂജ് കളക്ഷന് ഉണ്ടായിരുന്ന ഏരിയയിലെ പാരന്സ്, അങ്ങിനെയെങ്കിലുമൊന്ന് നേരാനേരത്തിന് കുളിക്കുകയും നാലക്ഷരം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമെങ്കില് ചെയ്തോട്ടേ എന്ന് കരുതിയാവണം വായില് വിരലിട്ടാല് കടിക്കാത്ത പാവം സുബ്രേട്ടനെ പറ്റി പല ഗോസിപ്പികളുമിറക്കിയിരുന്നത്.
“പറഞ്ഞത് കേള്ക്കാതെ നടക്കുന്ന തലേമ്മതലതെറിച്ചവരെ വള്ളിവട്ടം സുബ്രന് പിടിച്ച് വീട്ടില് കൊണ്ടുപോയി തലകീഴായി കൊളുത്തിയിട്ട് അകം തുടയില് ചട്ടകം പഴുപ്പിച്ച് വക്കും. എന്നിട്ട്, കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നെടുത്ത് ധര്മ്മത്തിനായി തമിഴന് ലോറിയില് കേറ്റി വിടും!’ എന്നൊക്കെയുള്ള ഫേയ്ക്ക് സ്റ്റേറ്റ്മെന്സിന്റെ ഇമ്പാക്റ്റില് “വള്ളിവട്ടം സുബ്രന്” എന്ന് കേട്ടാല് ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെയെല്ലാം മനസമാധാനം പോയി, പ്രഷറിന്റെ ഗുളിക കഴിച്ചപോലെ ഒരു ഉന്മേഷക്കുറവ് വരുമെന്ന് മാത്രമല്ല, ചില രാത്രിയില് തലയോട്ടി മകുടം പിടിപ്പിച്ച കാലസ്ഥി ദണ്ഡും, ഭദ്രകാളി പെന്റന്റുള്ള നീട്ടു മാലയുമായുമായി നൂല്ബന്ധമില്ലാതെ ഹോമകുണ്ഢത്തിന് ചുറ്റും ഡപ്പാങ്കുത്തടിക്കുന്ന വള്ളിവട്ടം സുബ്രേട്ടനെ സ്വപ്നം കണ്ട് പേടിച്ചലറിയുണരുകയും വരെ ചെയ്തിരുന്നു!
ചെറിയ പിള്ളേരാണെങ്കിലും നമ്മളെ വെറുതെ പേടിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു രസമുള്ള ഏര്പ്പാടല്ലേന്ന് കരുതി സുബ്രേട്ടന് ഇമേജിന്റെ ടെമ്പര് കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന് കുട്ടികളെ തരത്തില് കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ വെറുതെ നാക്ക് കടിച്ചും കണ്ണുരുട്ടിയും കാണിച്ചു.
അങ്ങിനെ സുബ്രേട്ടന് കരയില് കാര്ഗോ സ്റ്റഫ്ഫിങ്ങ് ഏന് ഡിസ്റ്റഫ്ഫിങ്ങും ലേഷ്യര് ടൈമില് പിള്ളാരെ പേടിപ്പിക്കലുമായി മേട്ട ചമഞ്ഞ് നടക്കുന്ന കാലഘട്ടത്താണ്, പടിഞ്ഞാട്ടുമുറിയിലുള്ള ബാലേട്ടന്റെ മകള് ശാന്തേച്ചി-ഉത്തമേട്ടന് ദമ്പതിമാരുടെ മധുവിധുവിന്റെ ആദ്യ ‘ബൈ പ്രോഡക്റ്റ്‘, മണിക്കുട്ടന് അഥവാ കുട്ടമണി അച്ഛന് വീടായ നൂലുവള്ളിയില് നിന്ന് അമ്മവീടായ കൊടകരയിലേക്ക് പണിഷ്മെന്റ് ട്രാന്സ്ഫറായി വരുന്നത്.
കുട്ടമണിയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാല്.. അണ്ണാമലയില് രജനീകാന്തിനെക്കുറിച്ച്, അമ്മ മനോരമക്കുള്ള അതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു, കുട്ടമണിയെക്കുറിച്ച് ശാന്തേച്ചിക്ക്.
“എതുക്കെടാ പത്ത് പിള്ളെങ്കള്? ഇന്തമാതിരി ഒന്ന് പോതുമെഡാ!“ എന്ന ലൈന്.
മുട്ടുകുത്തിനടക്കുന്ന പ്രായത്തില് 501 ബാര് സോപ്പ് ഒന്നര കഷണത്തോളം തിന്ന് (മൈസൂര് പാക്കാന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു), രണ്ടുദിവസം, ഒന്നിനുപോകുമ്പോള് ഒന്ന് പോകുന്നതിലും ഫ്ലോയില് രണ്ടിന് പോകുമ്പോള് രണ്ട് പോയി, ശാന്തിയില് കിടന്ന് ഗ്ലൂക്കോസ് കയറ്റി വന്നിട്ട് കൃത്യം നാലാം പക്കം സൂപ്പര് വൈറ്റ് കുടിച്ച് വീണ്ടും സെയിം ‘സെറ്റപ്പില്‘ ചെന്നപ്പോള്, ഭാസ്കരന് ഡോക്ടറെ പോലും ഞെട്ടിച്ച പ്രതിഭ.
കഷായം കുടിക്കാന് മടിയില്ലാത്ത, കൊടും കൈപുള്ള ഗുളികകള് പെരുഞ്ചീരകം തിന്നുമ്പോലെ ചവച്ചരച്ച് കഴിക്കുന്ന കുട്ടമണിയുടെ നേര് മാമന്, മോഹനേട്ടന്റെ വാക്കുകളില് പറഞ്ഞാല്,
‘ശാന്തേരെ ക്ടാവ് വീട്ടീ വന്നേപ്പിന്നെ.. അരണ, തേരട്ട, പല്ലി, പഴുതാരയൊന്നും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിന്റെ ഏഴയലക്കത്ത് വരില്ല!.. ആ പിശാശ് അതുങ്ങളേം ഓടിച്ച് പിടിച്ച് തിന്നാന് ചെല്ലുകയല്ലേ!!‘
വീട്ടില് വരുന്നവരെ തുപ്പുകയും കല്ലെടുത്തെറിയുകയും തലമുടിയില് പിടിച്ച് വലിക്കുകയും ഹോബിയായി തിരഞ്ഞെടുത്ത കുട്ടമണി എത്ര തല്ലിയാലും കരയുകയുമില്ല, എന്നാ പറഞ്ഞാലൊട്ട് അനുസരിക്കേമില്ല. ആര്ക്കും വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വക്കാന് തോന്നുന്ന ഓമനത്വം തുടിക്കുന്ന പെരുമാറ്റം!
ആയിടക്കാണ് കൊടകര തോടിന്റെ ഇരുവശവും കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് കെട്ടാന് ഉത്തരവാകുന്നത്. അവിടെ കരിങ്കല്ല് ലോറിയുടെ ഹുക്ക് തുറക്കാനുള്ള ചുറ്റിക കൊണ്ടുവക്കാനായി ബാലേട്ടന്റെ വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് അവിടെ ആസമയത്ത് ഒരു ക്രോസ് കണ്ട്രി നടക്കുകയാണ്.
പട്ടവടിയുമായി ‘ഇന്ന് കൊല്ലുഡാ നിന്നെ ഞാന്... “ എന്ന് പറഞ്ഞ് ബാലേട്ടന് വരുന്നത് കണ്ട്, "ആരോട്? എന്തിന്?" എന്നതൊന്നും വ്യക്തമാവാതെ പകച്ചുനിന്ന സുബ്രേട്ടനെ കണ്ടപ്പോള് ബാലേട്ടന് ഓട്ടം നിര്ത്തി പറഞ്ഞു.
“തോറ്റുഡാ സുബ്രാ. ഈ രോമം ക്ടാവിനെ കൊണ്ട് മനുഷ്യന് വലഞ്ഞു. ഉണ്ടാവാന് പോകുന്നത് ഈ വകുന്തയാണെന്നറിഞ്ഞിരുന്നേല് ഞാന് സത്യമായിട്ടും ശാന്തേനെ കൊണ്ട് ഗര്ഭം അലസിപ്പിച്ചേനേ.. ഹോ! ഇങ്ങിനെയുമുണ്ടോ ജന്മങ്ങള്!! ”
കുട്ടമണിയുടെ ഹിസ്റ്ററി അറിയാത്ത സുബ്രേട്ടന്, ബാലേട്ടന്റെ സെന്റിമെന്റ്സ് കേട്ട പാടെ, പല്ലിറുമ്മി ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി നാളികേരം പൊതിക്കാന് കുത്തി നിറുത്തിയ പൊതിക്കോല് വലിച്ചൂരിയെടുത്ത് “ആട്ടും കാട്ടം പോലെയിരിക്കുന്ന നിനക്കിത്ര വെളച്ചിലോ?? ഈ വള്ളിവട്ടം സുബ്രന് നിന്ന് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോയിട്ടുള്ള കേസേ ഉള്ളൂ!!“ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കുട്ടമണിയെ പേടിപ്പിച്ചു.
സംഗതി വള്ളിവട്ടം പിള്ളേരെ പിടുത്തക്കാരനാണെന്നത് കുട്ടമണിക്കും അറിയാവുന്നതിനാല് ആ നമ്പറില് കുട്ടമണി ഒന്ന് പതറി. തുടര്ന്ന് വളരെ ശാന്തനായി വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ട സുബ്രേട്ടന്, ഒന്നും കൂടെ ഉച്ചത്തില് പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഒരു മാസം ഞാനിവിടെയുണ്ടാവും. അതിനിടക്ക് ഇവനെ ശരിയാക്കാന് പറ്റുമോയെന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടേ. ഇനി ഇവന് വേഷം കെട്ട് വല്ലതുമെടുത്താല് എന്നോട് പറഞ്ഞാല് മതി. ഇവന്റെ കണ്ണു ഞാന് കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും!!“
കുട്ടമണിയെ അത്രക്കും അണ്ടര് എസ്റ്റിമേറ്റ് ചെയ്യേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് സുബ്രേട്ടന് പിറ്റേന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായി.
പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കാന് പോകാന് കൈത്തോട്ടില് കുനിഞ്ഞ് നിന്ന് കയ്യും കാലും തേച്ചുകഴുകുയായിരുന്നു, വള്ളിവട്ടം.
പെട്ടെന്ന് ബോഡിയുടെ മോസ്റ്റ് പവര്ഫുള് കുണ്ടലിനിയിരിക്കുന്ന സ്ഥാനത്ത് ആണി തറച്ച് കയറിയ പോലെയൊരു കൊടും വേദന തോന്നി ചാടി നിവര്ന്നപ്പോള് കാണുന്നത് പിറകില് ഓടിമറയുന്ന കുട്ടമണിയേയാണ്. വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ സുബ്രേട്ടന് കൈ പിറകില് താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോയി തപ്പി നോക്കിയപ്പോള് സൂചിപോലെയെന്തോ!!
വലിച്ചൂരിയെടുത്തപ്പോള്... “മുനയില് ചോരനിറമുള്ള ഒരു തുരുമ്പിച്ച കോമ്പസ്!!“
കോമ്പസിനേം കുട്ടമണിയേം മാറി മാറി നോക്കി നില്ക്കുമ്പോള് “കരിങ്കല്ലിറക്കാന് വന്നാല് കരിങ്കല്ലിറക്കി വീട്ടീപോവുക. നാട്ടിലെ പിള്ളാരെ നന്നാക്കാന് നടന്നാല് ഇങ്ങിനെയിരിക്കും!!” എന്നൊരു അശരീരി സുബ്രേട്ടന് കേട്ടു.
പിന്നത്തെ സീനില് കണ്ടത്ത്, ശാന്തി ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഷോര്ട്ട് കട്ടായ പാടത്തുകൂടെ മഴക്കാലത്ത് ചാണക്കുഴിയില് കൂടെ കോഴി നടന്നുപോണപോലെ നടന്ന് പോണ സുബ്രേട്ടനെയാണ്. അതെ, ഒരു പാട്ട വെളിച്ചെണ്ണ ചെറുവിരല് മടക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് പൊക്കി പിടിക്കുന്ന, രണ്ടര ലോഡ് സിമന്റ് ഒറ്റക്കിറക്കിയ, അതേ സുബ്രേട്ടന്!
ശാന്തിയില് പോയി കുത്തുകിട്ടിയ ഏരിയ കാണിച്ച് കൊടുക്കലായിരുന്നത്രേ സുബ്രേട്ടനെ ഏറ്റവും കൂടുതല് കുഴപ്പിച്ചത്.
അവസാനം, 'ടെലിഫോണ് മണി പോല് ’ പാട്ടുസീനില് മനീഷാ കൊയ്രാള നില്ക്കുമ്പോലെ ഭാസ്കരന് ഡോക്ടരുടെ മുന്പില് സംഭവം വിവരിച്ച് നിന്നപ്പോള് ഡോക്ടര് സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞത്രേ.
“നിനക്ക് നല്ല ഭാഗ്യമുണ്ട് സുബ്രാ... കുത്തൊരു പോടിക്ക് മാറിയിരുന്നെങ്കില്, എക്സറേയൊക്കെ എടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ!!“
“എക്സറേ മിഷന്റെ താഴെ എങ്ങിനെ കെടക്കേണ്ടി വന്നേനെ??“ എന്നാലോചിച്ചപ്പോഴാണ് സുബ്രേട്ടന് ഡോക്ടര് സൂചിപ്പിച്ച ആ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് ക്ലിയറായത്.
എന്തായാലും, അന്നത്തോടെ സുബ്രേട്ടന് പിള്ളേരെ പേടിപ്പിക്കണ എടവാട് കംബ്ലീറ്റ് നിര്ത്തിയതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇന്നത്തെ കുട്ടികള് നാളത്തെ പൌരന്മാരാണെന്നും, ഭാരതത്തിന്റെ ഭരണയന്ത്രം തിരിക്കേണ്ട അവരെ പേടിപ്പിച്ച് അവരുടെ സെല്ഫ് കോണ്ഫിഡന്സ് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുതെന്നും പ്രചരിപ്പിച്ചു.
ഹവ്വെര്വര്, ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം മനുഷ്യശരീരത്തില് മെയിന് കുണ്ഡലിനി സ്ഥാനം വിവരിച്ച് കൊടുക്കാനുള്ള ആ ബുദ്ധിമുട്ടൊഴിവായി.
“വള്ളിവട്ടം സുബ്രേട്ടനെ കുട്ടമണി കോമ്പസിന് കുത്തിയ സ്പോട്ട്!’
References:
കുണ്ഡലിനി
ടെലിഫോണ് മണി പോല്
ആ പോസ്
Posted by Visala Manaskan (entamme@gmail.com) on August 26, 2008 08:10 AM · permalink
കറന്റ് കട്ടെന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ മെഴുകുതിരി, എമർജൻസി വിളക്ക്, അങ്ങനെ പുതിയ പുതിയ വസ്തുക്കളൊക്കെ എടുത്ത് തയ്യാറായിരിക്കും. അല്ലേ? എന്നാൽ മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് കത്തിക്കാറുണ്ടോ? അതൊക്കെ പൊടിതുടച്ച് മണ്ണെണ്ണയൊക്കെ ഒഴിച്ച് കത്തിക്കാനൊക്കെ ആർക്ക് നേരം അല്ലേ? എന്നാൽ പണ്ടൊക്കെ ഈ വിളക്ക് തന്നെയായിരുന്നു കത്തിച്ചിരുന്നത്.
ഈ വിളക്കിന്റെ ചിമ്മിനി എന്തിനാണ്? കാറ്റുവരുമ്പോൾ തീ കേടാതിരിക്കാൻ എന്നാവും എല്ലാവരും പറയുക. പക്ഷെ ശരിക്കും എന്താണ് കാര്യം? തീനാളത്തിന്റെ പ്രകാശം കൂട്ടാനും, അത് കത്തുന്നത് വേഗത്തിലാക്കാനും ആണ്. ഈ ചിമ്മിനിപ്പരിപാടി ആദ്യമായി കൊണ്ടുവന്നത് ലിയൊനാർഡൊ ഡാവിഞ്ചി ആണ്. അദ്ദേഹം, ലോഹമായിരുന്നു ഉപയോഗിച്ചത്. ഇന്നത്തെ ചില്ലുകുഴലിനു പകരം. അതിനുശേഷം മൂന്നു നൂറ്റാണ്ടു കഴിഞ്ഞാണ് ചില്ലുകുഴൽ പ്രചാരത്തിൽ വന്നത്.
തീ കത്തുമ്പോൾ കുഴലിന്റെ ഉള്ളിലെ വായു, പുറത്തുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ചൂടായിരിക്കുമല്ലോ. അങ്ങനെ ചൂടായതും അതുകൊണ്ട് ഭാരം കുറഞ്ഞതും ആയ വായുവിനെ വിളക്കിന്റെ കുഴലിന്റെ താഴെയുള്ള തുളകളിലൂടെ വരുന്ന തണുത്തതും ഭാരമുള്ളതുമായ വായു മേലോട്ട് തള്ളും. (ആർക്കിമിഡീസിന്റെ തത്വം ആണ്). അങ്ങനെ തുടർച്ചയായി, മുകളിലേക്ക് പോകുന്ന തണുത്ത വായു, തിരി കത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന കാർബൺ ഡയോക്സൈഡും നീരാവിയും പുറത്തേക്ക് തള്ളുകയും ശുദ്ധവായുവിനെ അകത്ത് കടത്തുകയും ചെയ്യും. വലിയ ചിമ്മിനി ആണെങ്കിൽ ചൂടുവായുവും തണുപ്പ് വായുവും തമ്മിലുള്ള ഭാരവ്യത്യാസം കൂടുകയും കൂടുതൽ നന്നായി വിളക്ക് കത്തുകയും ചെയ്യും. ഇതേ രീതിയിലാണ് ഫാക്ടറിയുടെ പുകക്കുഴലിലും നടക്കുന്നത്.
നമ്മൾ വിളക്ക് ഊതിക്കെടുത്തുമ്പോൾ, വിളക്ക് പുറത്തേക്ക് വിടുന്ന അശുദ്ധവായുവിനെ തിരിച്ച് അതിന്റെ തീനാളത്തിലേക്ക് വിടുന്നതുകൊണ്ടാണ്, തിരി വേഗം കെടുന്നത്.
ലിയൊനാർഡോ ഡാവിഞ്ചിയുടെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതിയിൽ കുറിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടത്രേ. “തീ എവിടെയുണ്ടാകുന്നോ അവിടെ അതിനു ചുറ്റുമായി വായുപ്രവാഹമുണ്ടാവുന്നു. അതാണ് തീയെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നത്” എന്ന്.
ഇനി വൈദ്യുതി പോകുമ്പോൾ വിളക്കും കത്തിച്ചുവെച്ച് അതിന്റെ മുകളിൽ വന്നുവീഴുന്ന പ്രാണിയേയും നോക്കിയിരിക്കാതെ ഇതൊക്കെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ. നമ്മുടെ നാട്ടിലേ പറ്റൂ. അല്ലാതെവിടെ കറന്റ് പോകുന്നു!
നിങ്ങൾക്കിതൊക്കെ അറിയാമെന്നോ. എന്നാൽ നല്ല കാര്യം. ഞാനിതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴാണ് സമയം കിട്ടിയത്. ;)
വിളക്കിന്റേയും ചിമ്മിനിയുടേയും ഈ വിവരങ്ങൾക്ക് കടപ്പാട് :- യാക്കൊവ് പെരെൽമാൻ - ഭൗതികകൗതുകം - ഭാഗം 2 - പ്രോഗ്രസ്സ് പബ്ലിഷേഴ്സ്, മോസ്കോ.
ഇനി വൈദ്യുതി പോകുമ്പോൾ വിളക്കും കത്തിച്ചുവെച്ച് അതിന്റെ മുകളിൽ വന്നുവീഴുന്ന പ്രാണിയേയും നോക്കിയിരിക്കാതെ ഇതൊക്കെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ. നമ്മുടെ നാട്ടിലേ പറ്റൂ. അല്ലാതെവിടെ കറന്റ് പോകുന്നു!
നിങ്ങൾക്കിതൊക്കെ അറിയാമെന്നോ. എന്നാൽ നല്ല കാര്യം. ഞാനിതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴാണ് സമയം കിട്ടിയത്. ;)
വിളക്കിന്റേയും ചിമ്മിനിയുടേയും ഈ വിവരങ്ങൾക്ക് കടപ്പാട് :- യാക്കൊവ് പെരെൽമാൻ - ഭൗതികകൗതുകം - ഭാഗം 2 - പ്രോഗ്രസ്സ് പബ്ലിഷേഴ്സ്, മോസ്കോ.
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on August 24, 2008 10:16 AM · permalink
ഏതോ ഒരു സംസ്കൃതകവി എഴുതിയ ഒരു പഴയ ശ്ലോകം:
ശ്ലോകം:
ഘടം ഭിത്വാ പടം ഛിത്വാ
മാതരം പ്രഹരന്നപി
യേന കേന പ്രകാരേണ
പ്രസിദ്ധഃ പുരുഷോ ഭവേത്
അര്ത്ഥം:
ഘടം ഭിത്വാ
:
കുടം പൊട്ടിച്ചോ
പടം ഛിത്വാ
:
വസ്ത്രം കീറിയോ
മാതരം പ്രഹരൻ അപി
:
അമ്മയെ തല്ലുക വരെ ചെയ്തോ
യേന കേന പ്രകാരേണ
:
എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വിധത്തിൽ
പ്രസിദ്ധഃ പുരുഷഃ ഭവേത്
:
പ്രസിദ്ധൻ ആകണം
:
(എന്നാണു ചിലരുടെ ആഗ്രഹം.)
മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നവരാണു സാധാരണയായി പ്രസിദ്ധരാകുന്നതു്. നല്ല ആളുകൾ അവരുടെ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടു പ്രസിദ്ധരാകും. ചീത്ത പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടും പ്രസിദ്ധി കിട്ടും. പ്രസിദ്ധിയ്ക്കു വേണ്ടി [...]
Posted by ഉമേഷ് | Umesh on August 23, 2008 06:32 AM · permalink
ചെമ്പകപൂക്കളുടെ ഗന്ധമേറ്റ്, മഴയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്നപ്പോള് ചെറുതായി വിശക്കാന് തുടങ്ങി. സമയം മൂന്ന് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഊണു കഴിഞ്ഞ് അല്പം മയങ്ങുകയായിരുന്ന അമ്മയെ ശല്യപെടുത്താന് പോയില്ല. വിളമ്പി അടച്ച് വച്ചിരുന്ന ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, പ്ലെയിറ്റ് കഴുകി വച്ച് ഒന്നു മയങ്ങാനായി ഞാനും കിടന്നു.
മയങ്ങാനായാണ് കിടന്നിരുന്നതെങ്കിലും, മിനുങ്ങിയതിന്റെ ക്ഷീണത്തില് മയക്കം ഉറക്കത്തിലേക്ക് കാലുവഴുക്കി
Posted by കുറുമാന് (rageshku@gmail.com) on August 22, 2008 06:19 AM · permalink
മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പു് അടുത്തിടെ തുടങ്ങിയ ഒരു പംക്തിയാണു് ‘ബ്ലോഗന’. “ബ്ലോഗുകളില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന മികച്ച സൃഷ്ടികളില് നിന്നു് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പു് ഈയാഴ്ച തിരഞ്ഞെടുത്ത രചന” എന്നാണു് ഈ പംക്തിയുടെ ഉള്ളടക്കത്തെപ്പറ്റി ആഴ്ചപ്പതിപ്പുകാര് നല്കുന്ന വിശദീകരണം.
ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ വിദൂഷകന് ഇവിടെ വിമര്ശിച്ചിരുന്നു. വിദൂഷകന് പറഞ്ഞതുപോലെ ഓരോ ആഴ്ചത്തേയും മികച്ച പോസ്റ്റുകളല്ല അവര് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതു്. അവര് ഇതുവരെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചവയെല്ലാം പഴയ പോസ്റ്റുകളാണു്. പിന്നെ, ഏതു തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും വിദൂഷകന് പറഞ്ഞ പ്രശ്നമുണ്ടു്-വിദൂഷകന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവ ഉള്പ്പെടെ. [...]
Posted by ഉമേഷ് | Umesh on August 21, 2008 07:42 PM · permalink
വിമര്ശനം എന്ന ഒരൊറ്റ സിങ്കിള് വാക്കില് പിടിച്ച് കലാപകലുഷിതമായ ഈ യുദ്ധഭൂമിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ബൂലോഗത്തിന്റെ ദുരവസ്ഥയില് മനംനൊന്ത പലരും ബ്ലോഗു വിടുന്ന കാഴ്ചയാണല്ലോ നാം കാണുന്നത്. അതിനിശിതമായ വിമര്ശനങ്ങളെറ്റു പിടയുന്ന പലര്ക്കും നൈമിഷികമായ വികാരത്തള്ളിച്ചയില് നിന്നുരുത്തിരിയുന്ന ആന്തരിക വിസ്ഫോടനങ്ങളിലാണു "ഡീലിറ്റ് ദിസ് ബ്ലോഗ്"എന്ന ഡാഷ്ബോര്ഡ് ഓപ്ഷനില് ഞെക്കാനുള്ള മോഹം
Posted by ഇടിവാള് (noreply@blogger.com) on August 21, 2008 09:40 AM · permalink
ആശാപൂർണ്ണാദേവി ബംഗാളി എഴുത്തുകാരിയാണ്. 1976-ൽ പത്മശ്രീ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഒരുപാട് കഥകളും കവിതകളും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ചിലത് മലയാളത്തിലും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ആശാപൂർണ്ണാദേവിയുടെ രണ്ട് നോവലുകളിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയ എനിക്ക് കിട്ടിയതൊക്കെയാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. അധികം വിശദമായിട്ടൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
1. സുബർണ്ണലത
സുബർണ്ണലത ഒരു സാധാരണഭാരതീയനാരിയുടെ പ്രതീകമാണ്. വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും തടയിടപ്പെട്ട സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കുരുക്കിൽ നിന്നൊരിക്കലും മോചനമില്ലെന്നറിയാതെ, രക്ഷപ്പെടാൻ തുനിഞ്ഞ്, പരാജയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരികുന്ന സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ പ്രതീകം.
കഥയുടെ ചുരുക്കം
ഒമ്പതാം വയസ്സിലാണ് പ്രബോധിന്റെ പത്നിയായി സുബർണ്ണ ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. അതിനുശേഷം, നിസ്സഹായതയുടെ ദ്വീപിൽ അവളങ്ങനെ കുടുംബജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു. അവിടെ കുടുംബനാഥയാണ്, പ്രബോധിന്റെ അമ്മ. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശബ്ദം മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽക്കോയ്മയുടെ അട്ടഹാസത്തിൽ നേർത്തുപോകുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും സുബർണ്ണ മിണ്ടാതിരുന്നില്ല. ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നതും, തന്റെ അഭിപ്രായം അംഗീകരിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നതും സുബർണ്ണലത പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കേൾവിക്കാരും, അംഗീകരിക്കേണ്ടവരും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും.
അസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾക്കിടയിലും സ്നേഹത്തിന്റെ ഇളംകാറ്റ് അവളെ തഴുകുന്നുണ്ട്. വീട്ടിൽനിന്നും, അപൂർവ്വം പുറത്തുള്ളവരിൽ നിന്നും.
അവളുടെ അമ്മ, അവളുടെ അച്ഛനെ വിട്ട്, കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്നും, ചങ്ങലകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട്, അവളേയും സഹോദരങ്ങളേയും വിട്ട്, പഠിക്കാനും അറിവു നേടാനും, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയ കാരണം, സുബർണ്ണയ്ക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകാൻ അനുമതിയില്ല.
അകന്ന ബന്ധുകൂടെയായ സ്ത്രീയാണ് സുബർണ്ണലതയ്ക്ക്, വീട്ടുകാരറിയാതെ വായിക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നത്. വായനയിലൂടെ പുതിയലോകം കണ്ടെത്തുന്ന സുബർണ്ണയ്ക്ക്, സ്വന്തം കുടുംബം വീടുമാറിയപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടുന്നത് നിലച്ചു. പിന്നെ വീട്ടുകാരുടെ അകന്ന ബന്ധുവായ ഒരു പയ്യനാണ് പുസ്തകം എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. അത് പിടിക്കപ്പെടുകയും, പയ്യനെ, വീട്ടുകാർ അടിച്ചോടിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ വായനയില്ലാതെയായി.
സുബർണ്ണ ഓരോ കാര്യത്തിലും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭർതൃസഹോദരിയുടെ വിവാഹക്കാര്യത്തിലും, പുതിയ വീടിന്റെ കാര്യത്തിലും, വിദേശവസ്തുക്കൾ ബഹിഷ്ക്കരിക്കേണ്ട കാര്യത്തിലുമൊക്കെ. വീട്ടുകാർ, സ്വന്തം ഗുണത്തിനുള്ള കാര്യങ്ങളൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം എതിർത്തും കൊണ്ടിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ആ വീട്ടിൽ മേൽക്കോയ്മയുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ ഭർതൃസഹോദരിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാനെത്തുന്ന സുബർണ്ണയ്ക്ക്, അവരുടെ ബന്ധുവായ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടാനുള്ള അവസരം കിട്ടുന്നു. അയാൾ സ്വദേശിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആളാണ്. കവിത എഴുതുന്ന ആൾ. അയാളെ പരിചയപ്പെട്ട്, കവിതകളെ പരിചയപ്പെടുമ്പോഴേക്കും പ്രബോധ് അവിടെയെത്തുകയും സുബർണ്ണയ്ക്ക് തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാലും, അവിടെ നിന്ന് വായിക്കാനുള്ളത് അവൾക്ക് കൂടെക്കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.
സ്ത്രീകളെയെല്ലാം ഒരിക്കൽ അച്ഛനമ്മമാരുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ സുബർണ്ണ എതിർത്തു. ഇത്രനാളും പോകാത്ത, വീട്ടുകാരെ കാണാൻപോലും അനുവാദം തന്നിട്ടില്ലാത്തിടത്തേക്ക് പോകില്ലെന്ന വാശിയിൽ സുബർണ്ണ നിൽക്കുകയും, ഒടുവിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിക്കുകയും, അതല്ല ശരിയെന്ന് അവളുടെ അച്ഛൻ പറയുകയും തിരികെക്കൊണ്ടുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു. അമ്മയുടേതായി ഒരു കത്ത്, അച്ഛൻ, മരിക്കാറാവുമ്പോൾ സുബർണ്ണയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ മരിച്ചിരുന്നു.
സുബർണ്ണയും ഭർത്താവും മക്കളും മാത്രം ഒരുവീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ടും അവളുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. എട്ട് മക്കളുണ്ട് സുബർണ്ണയ്ക്ക്. ആണ്മക്കളുടെ സ്വഭാവം, ഭർതൃവീട്ടുകാരുടെ, ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെയാണെന്ന് സുബർണ്ണ കണ്ടെത്തുന്നു. പെണ്മക്കൾ ഒരുവിധം, അമ്മയെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. പെൺമക്കളെ പഠിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും പഴമയുടെ കൂട്ടിൽനിന്നു പുറത്തുവരാത്ത ഓരോ ആളും അവളെ എതിർക്കുന്നുണ്ട്.
അവസാനം അവളുടെ ചിന്തകളെല്ലാം ഭർത്താവിന്റെ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ സഹായത്തോടുകൂടെ അച്ചടിക്കുകയും, അതു കണ്ട ഭർത്താവിന്റേയും മക്കളുടേയും പരിഹാസം മൂലം ഒക്കെ കത്തിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒടുവിൽ രോഗം വന്ന്, ആർക്കും തടുക്കാനില്ലാത്ത, മരണമെന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് സുബർണ്ണലത കടന്നുപോകുന്നു.
ചോദ്യങ്ങൾ
എന്തുകൊണ്ട് സുബർണ്ണ, ഭർത്താവിന്റേയും വീട്ടുകാരുടേയും കൂടെ, മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞില്ല? അതിലാണ് സന്തോഷമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല? മറ്റു സ്ത്രീകളെപ്പോലെ, വീട്ടുജോലി ചെയ്യാനും, മക്കളെ പ്രസവിച്ച് പോറ്റി വളർത്താനുമാണ് നിയോഗമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല?
സ്വയം തീരുമാനിച്ച ഉത്തരങ്ങൾ
ഒരു സ്ത്രീയെന്ന നിലയിലായിരിക്കില്ല, ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയിലായിരിക്കും സുബർണ്ണ ചിന്തിച്ചിരിക്കുക. മറ്റുള്ളവരേയും വ്യക്തികൾ എന്ന നിലയിൽ കണ്ടിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആൺകുട്ടികൾ, പുരുഷന്മാർ എന്നിങ്ങനെ വേറെ വേറെ കാണാതെ, എല്ലാ വ്യക്തികൾക്കും ഒരുപോലെയാവണം സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന നിലയിൽ എത്തിയിരിക്കണം. മാറുന്ന ലോകത്തിനനുസരിച്ച്, ജീവിതരീതികളും സ്വാതന്ത്ര്യവും വേണമെന്ന് തോന്നിയിരിക്കണം. കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും, കൂടുകളിൽ നിന്നും അകന്ന് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീക്കിനിർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കണം. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത്, ഓരോ വ്യക്തിക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് സുബർണ്ണ കരുതിയിരിക്കണം. ദൈവം എല്ലാവരേയും ഒരുപോലെ കാണുമ്പോൾ ദൈവസന്തതികളും അങ്ങനെ കാണണമെന്ന് ആശിച്ചിരിക്കണം. സുബർണ്ണലത എന്ന കഥാപാത്രം കഥയില്പ്പറയുന്ന ജീവിതത്തിൽ അധികമൊന്നും വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും, വായിക്കുന്ന ഓരോ ആളിനേയും ചിന്തിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചേക്കും. ലോകത്തെ അനേകായിരം സ്ത്രീകളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന സുബർണ്ണയ്ക്ക്, സമാനമായ ഒരു മുഖം നമ്മൾ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടെന്നിരിക്കും.
സുബർണ്ണലതയെന്ന കഥയിലൂടെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതപോരാട്ടം ആണ് കാണുന്നത്. ഒടുവിലവൾ വിജയിച്ചേക്കാം എന്നൊരു ആശ്വാസം ഉണ്ടാവുന്നത്, അവളുടെ മരണത്തിനുശേഷം, അവളുടെ കഥയെഴുതും എന്ന് ബകുൾ എന്ന മകൾ തീരുമാനിക്കുമ്പോഴാണ്.
കഥയുടെ ചുരുക്കം കൊണ്ട് ഒന്നുമാവുന്നില്ല. കഥ വായിക്കുക. ഗോപ മജുംദാർ ആണ് സുബർണ്ണലത ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് മാറ്റിയിരിക്കുന്നത്.
2. നോയ് ഛോയ് (Noi - Chhoi - at sixes and sevens)
നോയ് ഛോയ് ആറു പെൺകുട്ടികളുടെ കഥയാണ്. വിവിധതരത്തില്പ്പെട്ട ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്നുവരുന്ന അവരെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്നത്, ഒരേ ക്ലാസ്സിലെ പഠനവും, ഒരുപോലെയുള്ള ചിന്തകളുമാണ്. എല്ലാവർക്കും ഓരോ തരം പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. സമൂഹത്തിന്റെ നിലപാടിലും, സ്ത്രീകളുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളിലും അവർ അതൃപ്തരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കോളേജിൽ അവർ, അവരുടേതായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നടക്കുന്നു. ആരേയും വകവെയ്ക്കാതെ തന്നെ.
റുണു, മിന്റു, ചന്ദ്രക്കല, ബേല, സ്വാഗത, സ്വപ്ന. എന്നിവർ. വീട്ടിലായാലും, സമൂഹത്തിലായാലും സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു സ്ഥാനം കൊടുക്കാത്തതിൽ അവർക്ക് അമർഷമുണ്ട്. ആൺകുട്ടികൾക്ക് എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്നും പെൺകുട്ടികൾക്ക് വീട്ടുകാർ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച് നിൽക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂവെന്നും, ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ പോലും പേടിക്കണമെന്നും ഒക്കെയാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം.
വീട്ടിലാണെങ്കിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പ്രശ്നങ്ങൾ. പെരുമാറ്റത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അസ്വസ്ഥതയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ. നിലനില്പിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അസംതൃപ്തിയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ.
അവർക്കൊക്കെ, ലോകത്തോടും ലോകനീതികളോടും തികഞ്ഞ അമർഷമാണുള്ളത്. എല്ലാത്തിനേയും കൊല്ലാനും മരിക്കാനുമുള്ള ഒരു തരം വികാരം പോലും അവർക്കുണ്ട്. എല്ലാം ഉള്ളിലടച്ചുവെച്ച് ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ വിഷമം. വിവിധതരം കുടുംബങ്ങളിപ്പെട്ടവരാണെങ്കിലും അവരുടെയൊക്കെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് സാമ്യതയുണ്ട്. പെണ്ണായിപ്പിറന്നെന്ന സങ്കടം, അമർഷം, നിസ്സഹായത.
ആറു പെൺകുട്ടികളും എങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ചുവരുന്നുണ്ടെന്ന്, അവരുടെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് കഥാകാരി കൃത്യമായി നമ്മുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെയൊക്കെ മനസ്സിലൂടെ നടക്കുന്നുണ്ട് നമ്മൾ. അവരുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുപോവുന്നുണ്ട് പലപ്പോഴും. ഒടുവിൽ ചിലപ്പോൾ, വായനക്കാരിൽ ചിലരെങ്കിലും അവരിലൊരാളാണെന്ന് സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടാവും.
നൂപുർ ഗുപ്തയാണ് ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. എല്ലാവരും വായിക്കണം.
ആശാപൂർണ്ണാദേവിയുടെ രണ്ട് നോവലുകളും പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്നാലും ഉള്ളടക്കം സ്ത്രീകളുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ. ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ കഥയിൽ നിന്നും കോളേജുകുമാരികളുടെ, ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴും വ്യത്യാസം വലുതായിട്ടില്ലെന്ന് രണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാവും. സ്ത്രീകൾ എന്നും സ്ത്രീകൾ തന്നെ. കൈയിലിടുന്ന വളകൾ സ്നേഹത്തിന്റെ, സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമാണോ അതോ അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചങ്ങലക്കണ്ണികളോ?
മുന്നറിയിപ്പ് :- രണ്ട് നോവലുകളും ഞാൻ വായിച്ചത് ഇംഗ്ലീഷിലാണ്. ഇവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് വായിച്ചിട്ട് മനസ്സിലായതാണ്. ഞാൻ നാലാം തരം മുതൽ ഇംഗ്ലീഷ് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണെന്ന് എല്ലാവരും ഓർത്താൽ നന്ന്. ;) അപ്പഴല്ലേ എ, ബി, സി, ഡി തുടങ്ങിയത് സ്കൂളിൽ.
ആശാപൂർണ്ണാദേവിയുടെ രണ്ട് നോവലുകളിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയ എനിക്ക് കിട്ടിയതൊക്കെയാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. അധികം വിശദമായിട്ടൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
1. സുബർണ്ണലത
സുബർണ്ണലത ഒരു സാധാരണഭാരതീയനാരിയുടെ പ്രതീകമാണ്. വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും തടയിടപ്പെട്ട സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കുരുക്കിൽ നിന്നൊരിക്കലും മോചനമില്ലെന്നറിയാതെ, രക്ഷപ്പെടാൻ തുനിഞ്ഞ്, പരാജയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരികുന്ന സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ പ്രതീകം.
കഥയുടെ ചുരുക്കം
ഒമ്പതാം വയസ്സിലാണ് പ്രബോധിന്റെ പത്നിയായി സുബർണ്ണ ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. അതിനുശേഷം, നിസ്സഹായതയുടെ ദ്വീപിൽ അവളങ്ങനെ കുടുംബജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു. അവിടെ കുടുംബനാഥയാണ്, പ്രബോധിന്റെ അമ്മ. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശബ്ദം മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽക്കോയ്മയുടെ അട്ടഹാസത്തിൽ നേർത്തുപോകുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും സുബർണ്ണ മിണ്ടാതിരുന്നില്ല. ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നതും, തന്റെ അഭിപ്രായം അംഗീകരിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നതും സുബർണ്ണലത പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കേൾവിക്കാരും, അംഗീകരിക്കേണ്ടവരും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും.
അസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾക്കിടയിലും സ്നേഹത്തിന്റെ ഇളംകാറ്റ് അവളെ തഴുകുന്നുണ്ട്. വീട്ടിൽനിന്നും, അപൂർവ്വം പുറത്തുള്ളവരിൽ നിന്നും.
അവളുടെ അമ്മ, അവളുടെ അച്ഛനെ വിട്ട്, കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്നും, ചങ്ങലകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട്, അവളേയും സഹോദരങ്ങളേയും വിട്ട്, പഠിക്കാനും അറിവു നേടാനും, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയ കാരണം, സുബർണ്ണയ്ക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകാൻ അനുമതിയില്ല.
അകന്ന ബന്ധുകൂടെയായ സ്ത്രീയാണ് സുബർണ്ണലതയ്ക്ക്, വീട്ടുകാരറിയാതെ വായിക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നത്. വായനയിലൂടെ പുതിയലോകം കണ്ടെത്തുന്ന സുബർണ്ണയ്ക്ക്, സ്വന്തം കുടുംബം വീടുമാറിയപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടുന്നത് നിലച്ചു. പിന്നെ വീട്ടുകാരുടെ അകന്ന ബന്ധുവായ ഒരു പയ്യനാണ് പുസ്തകം എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. അത് പിടിക്കപ്പെടുകയും, പയ്യനെ, വീട്ടുകാർ അടിച്ചോടിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ വായനയില്ലാതെയായി.
സുബർണ്ണ ഓരോ കാര്യത്തിലും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭർതൃസഹോദരിയുടെ വിവാഹക്കാര്യത്തിലും, പുതിയ വീടിന്റെ കാര്യത്തിലും, വിദേശവസ്തുക്കൾ ബഹിഷ്ക്കരിക്കേണ്ട കാര്യത്തിലുമൊക്കെ. വീട്ടുകാർ, സ്വന്തം ഗുണത്തിനുള്ള കാര്യങ്ങളൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം എതിർത്തും കൊണ്ടിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ആ വീട്ടിൽ മേൽക്കോയ്മയുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ ഭർതൃസഹോദരിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാനെത്തുന്ന സുബർണ്ണയ്ക്ക്, അവരുടെ ബന്ധുവായ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടാനുള്ള അവസരം കിട്ടുന്നു. അയാൾ സ്വദേശിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആളാണ്. കവിത എഴുതുന്ന ആൾ. അയാളെ പരിചയപ്പെട്ട്, കവിതകളെ പരിചയപ്പെടുമ്പോഴേക്കും പ്രബോധ് അവിടെയെത്തുകയും സുബർണ്ണയ്ക്ക് തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാലും, അവിടെ നിന്ന് വായിക്കാനുള്ളത് അവൾക്ക് കൂടെക്കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.
സ്ത്രീകളെയെല്ലാം ഒരിക്കൽ അച്ഛനമ്മമാരുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ സുബർണ്ണ എതിർത്തു. ഇത്രനാളും പോകാത്ത, വീട്ടുകാരെ കാണാൻപോലും അനുവാദം തന്നിട്ടില്ലാത്തിടത്തേക്ക് പോകില്ലെന്ന വാശിയിൽ സുബർണ്ണ നിൽക്കുകയും, ഒടുവിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിക്കുകയും, അതല്ല ശരിയെന്ന് അവളുടെ അച്ഛൻ പറയുകയും തിരികെക്കൊണ്ടുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു. അമ്മയുടേതായി ഒരു കത്ത്, അച്ഛൻ, മരിക്കാറാവുമ്പോൾ സുബർണ്ണയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ മരിച്ചിരുന്നു.
സുബർണ്ണയും ഭർത്താവും മക്കളും മാത്രം ഒരുവീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ടും അവളുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. എട്ട് മക്കളുണ്ട് സുബർണ്ണയ്ക്ക്. ആണ്മക്കളുടെ സ്വഭാവം, ഭർതൃവീട്ടുകാരുടെ, ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെയാണെന്ന് സുബർണ്ണ കണ്ടെത്തുന്നു. പെണ്മക്കൾ ഒരുവിധം, അമ്മയെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. പെൺമക്കളെ പഠിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും പഴമയുടെ കൂട്ടിൽനിന്നു പുറത്തുവരാത്ത ഓരോ ആളും അവളെ എതിർക്കുന്നുണ്ട്.
അവസാനം അവളുടെ ചിന്തകളെല്ലാം ഭർത്താവിന്റെ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ സഹായത്തോടുകൂടെ അച്ചടിക്കുകയും, അതു കണ്ട ഭർത്താവിന്റേയും മക്കളുടേയും പരിഹാസം മൂലം ഒക്കെ കത്തിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒടുവിൽ രോഗം വന്ന്, ആർക്കും തടുക്കാനില്ലാത്ത, മരണമെന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് സുബർണ്ണലത കടന്നുപോകുന്നു.
ചോദ്യങ്ങൾ
എന്തുകൊണ്ട് സുബർണ്ണ, ഭർത്താവിന്റേയും വീട്ടുകാരുടേയും കൂടെ, മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞില്ല? അതിലാണ് സന്തോഷമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല? മറ്റു സ്ത്രീകളെപ്പോലെ, വീട്ടുജോലി ചെയ്യാനും, മക്കളെ പ്രസവിച്ച് പോറ്റി വളർത്താനുമാണ് നിയോഗമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല?
സ്വയം തീരുമാനിച്ച ഉത്തരങ്ങൾ
ഒരു സ്ത്രീയെന്ന നിലയിലായിരിക്കില്ല, ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയിലായിരിക്കും സുബർണ്ണ ചിന്തിച്ചിരിക്കുക. മറ്റുള്ളവരേയും വ്യക്തികൾ എന്ന നിലയിൽ കണ്ടിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആൺകുട്ടികൾ, പുരുഷന്മാർ എന്നിങ്ങനെ വേറെ വേറെ കാണാതെ, എല്ലാ വ്യക്തികൾക്കും ഒരുപോലെയാവണം സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന നിലയിൽ എത്തിയിരിക്കണം. മാറുന്ന ലോകത്തിനനുസരിച്ച്, ജീവിതരീതികളും സ്വാതന്ത്ര്യവും വേണമെന്ന് തോന്നിയിരിക്കണം. കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും, കൂടുകളിൽ നിന്നും അകന്ന് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീക്കിനിർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കണം. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത്, ഓരോ വ്യക്തിക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് സുബർണ്ണ കരുതിയിരിക്കണം. ദൈവം എല്ലാവരേയും ഒരുപോലെ കാണുമ്പോൾ ദൈവസന്തതികളും അങ്ങനെ കാണണമെന്ന് ആശിച്ചിരിക്കണം. സുബർണ്ണലത എന്ന കഥാപാത്രം കഥയില്പ്പറയുന്ന ജീവിതത്തിൽ അധികമൊന്നും വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും, വായിക്കുന്ന ഓരോ ആളിനേയും ചിന്തിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചേക്കും. ലോകത്തെ അനേകായിരം സ്ത്രീകളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന സുബർണ്ണയ്ക്ക്, സമാനമായ ഒരു മുഖം നമ്മൾ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടെന്നിരിക്കും.
സുബർണ്ണലതയെന്ന കഥയിലൂടെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതപോരാട്ടം ആണ് കാണുന്നത്. ഒടുവിലവൾ വിജയിച്ചേക്കാം എന്നൊരു ആശ്വാസം ഉണ്ടാവുന്നത്, അവളുടെ മരണത്തിനുശേഷം, അവളുടെ കഥയെഴുതും എന്ന് ബകുൾ എന്ന മകൾ തീരുമാനിക്കുമ്പോഴാണ്.
കഥയുടെ ചുരുക്കം കൊണ്ട് ഒന്നുമാവുന്നില്ല. കഥ വായിക്കുക. ഗോപ മജുംദാർ ആണ് സുബർണ്ണലത ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് മാറ്റിയിരിക്കുന്നത്.
2. നോയ് ഛോയ് (Noi - Chhoi - at sixes and sevens)
നോയ് ഛോയ് ആറു പെൺകുട്ടികളുടെ കഥയാണ്. വിവിധതരത്തില്പ്പെട്ട ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്നുവരുന്ന അവരെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്നത്, ഒരേ ക്ലാസ്സിലെ പഠനവും, ഒരുപോലെയുള്ള ചിന്തകളുമാണ്. എല്ലാവർക്കും ഓരോ തരം പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. സമൂഹത്തിന്റെ നിലപാടിലും, സ്ത്രീകളുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളിലും അവർ അതൃപ്തരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കോളേജിൽ അവർ, അവരുടേതായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നടക്കുന്നു. ആരേയും വകവെയ്ക്കാതെ തന്നെ.
റുണു, മിന്റു, ചന്ദ്രക്കല, ബേല, സ്വാഗത, സ്വപ്ന. എന്നിവർ. വീട്ടിലായാലും, സമൂഹത്തിലായാലും സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു സ്ഥാനം കൊടുക്കാത്തതിൽ അവർക്ക് അമർഷമുണ്ട്. ആൺകുട്ടികൾക്ക് എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്നും പെൺകുട്ടികൾക്ക് വീട്ടുകാർ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച് നിൽക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂവെന്നും, ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ പോലും പേടിക്കണമെന്നും ഒക്കെയാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം.
വീട്ടിലാണെങ്കിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പ്രശ്നങ്ങൾ. പെരുമാറ്റത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അസ്വസ്ഥതയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ. നിലനില്പിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അസംതൃപ്തിയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ.
അവർക്കൊക്കെ, ലോകത്തോടും ലോകനീതികളോടും തികഞ്ഞ അമർഷമാണുള്ളത്. എല്ലാത്തിനേയും കൊല്ലാനും മരിക്കാനുമുള്ള ഒരു തരം വികാരം പോലും അവർക്കുണ്ട്. എല്ലാം ഉള്ളിലടച്ചുവെച്ച് ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ വിഷമം. വിവിധതരം കുടുംബങ്ങളിപ്പെട്ടവരാണെങ്കിലും അവരുടെയൊക്കെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് സാമ്യതയുണ്ട്. പെണ്ണായിപ്പിറന്നെന്ന സങ്കടം, അമർഷം, നിസ്സഹായത.
ആറു പെൺകുട്ടികളും എങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ചുവരുന്നുണ്ടെന്ന്, അവരുടെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് കഥാകാരി കൃത്യമായി നമ്മുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെയൊക്കെ മനസ്സിലൂടെ നടക്കുന്നുണ്ട് നമ്മൾ. അവരുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുപോവുന്നുണ്ട് പലപ്പോഴും. ഒടുവിൽ ചിലപ്പോൾ, വായനക്കാരിൽ ചിലരെങ്കിലും അവരിലൊരാളാണെന്ന് സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടാവും.
നൂപുർ ഗുപ്തയാണ് ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. എല്ലാവരും വായിക്കണം.
ആശാപൂർണ്ണാദേവിയുടെ രണ്ട് നോവലുകളും പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്നാലും ഉള്ളടക്കം സ്ത്രീകളുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ. ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ കഥയിൽ നിന്നും കോളേജുകുമാരികളുടെ, ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴും വ്യത്യാസം വലുതായിട്ടില്ലെന്ന് രണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാവും. സ്ത്രീകൾ എന്നും സ്ത്രീകൾ തന്നെ. കൈയിലിടുന്ന വളകൾ സ്നേഹത്തിന്റെ, സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമാണോ അതോ അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചങ്ങലക്കണ്ണികളോ?
മുന്നറിയിപ്പ് :- രണ്ട് നോവലുകളും ഞാൻ വായിച്ചത് ഇംഗ്ലീഷിലാണ്. ഇവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് വായിച്ചിട്ട് മനസ്സിലായതാണ്. ഞാൻ നാലാം തരം മുതൽ ഇംഗ്ലീഷ് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണെന്ന് എല്ലാവരും ഓർത്താൽ നന്ന്. ;) അപ്പഴല്ലേ എ, ബി, സി, ഡി തുടങ്ങിയത് സ്കൂളിൽ.
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on August 17, 2008 04:46 PM · permalink
വൈകി എന്നിരുന്നാലും, കനത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ കുതിര്ന്ന മണ്ണ് വിട്ട്, അത്യാവശ്യ ചില കാര്യങ്ങള്ക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തേയ്ക്ക് കനല് വീഴുന്ന മണ്ണിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും ഇന്നലെ എത്തിപെട്ടു. കുശുബിനും കുത്തിത്തിരുപ്പിനും ചേച്ചി പോയപ്പിന്നെ കൂട്ടില്ലാതെയായി എന്ന് അവസാനമായി മിനിയാന്ന് ചാറ്റില് പറഞ തമനുവിനെ തന്നെ ആദ്യം വിളിച്ചു! സംസാരത്തിന്റെ ഇടയില് എപ്പഴോ പറഞു, അഗ്രു നാളെ വരും പ്രിയ ഇട്ട ഒരു ബൂലോക കാരുണ്യത്തിലെ ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ പിരിവ് സംബന്ധിച്ച്, പറ്റുമെങ്കില് നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ഇറങ്ങാമെന്ന്. അതും കൂടാതെ, സന്തോഷത്തോടെ അഗ്രു പറഞു, ഞാന് വരാം താമസ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് രാവിലെ തന്നെ, അങ്ങനെ അഗ്രു ഇന്ന് രാവിലെ എത്തി, കുറെ പേരുടെ ഒക്കെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോകുവാനും കാണുവാനും, അല്പം ഫണ്ട് ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും സ്വരുകൂട്ടുവാനും കഴിഞും. എല്ലാരേം വിളിയ്ക്കാന് കഴിഞില്ല, ചിലര് നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ട് എന്നും അറിഞു. ഞാന് എന്റെ പഴയ ദുബായ് മൊബയില് നമ്പ്രില് തന്നെ ഞായര് രാത്രി വരെ ഉണ്ടാവും. സൌകര്യപെടുന്നവര് തീര്ച്ചയായും വിളിക്കു ദയവായി. ഒരു മുക്കാല് ദിവസം തമനുവിന്റെ തമാശയ്ക്കും, അഗ്രുവിന്റെ വണ്ടി തിരിയ്ക്കലിനും, കണ്ണൂസ്സിന്റെ ഒപ്പം മസാല ദോശയ്ക്കും, ഷാരുവിനെ നടുറോഡില് നിര്ത്തി വെയില് കൊള്ളിച്ചും, കുറുമാന്റെ ഇന്സ്റ്റെന്റ് കമന്റുകള്ക്കും, പോസ്റ്റിട്ട പ്രിയയേയും, അതും കഴിഞ് മൊബയില് ഓഫ് ചെയ്ത് വച്ച് സൌകര്യ പൂര്വ്വം ഒഴിവാക്കിയ സിദ്ധാര്ഥന്റെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ചും, പിന്നെ എല്ലാരും കൂടെ സണ് റൈസിലെ സദ്യ കഴിച്ചും, പാച്ചൂന്റെം ബിലാലിന്റെം കൊഞ്ചല് കണ്ടും കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഒരുപാട് സന്തോഷമായി മനസ്സിന്. അതും കൂടാണ്ടെ, ബിലാലിന്റെ അമ്മ നല്കിയ നമ്മാനവും !! നന്ദി നന്ദി നന്ദി.
ഓഹ് ചേച്ചിയ്ക്ക് ഇത്രേം സൌന്ദര്യം എങ്ങനെ വച്ചു!
ബെസ്റ്റ് ക്ലിക്ക് ബൈ തമനു!
മുടിയോടെ കൂടിയതോ നല്ലത് മുടിയില്ലാത്തതോ?
ത്രീ ഹാന്സംസ് റ്റുഗതര്
എടുക്കട അഗ്രൂ വേഗം ആസനം പൊള്ളുന്നു! അവന്റെ ഒരു ഫോക്കസിങ്ങ്(സമയം ഉച്ചയ്ക്ക് 11 മണി)
നാലു പെണ്ണുങ്ങള്
ഈറ്റില്ലാത്ത മീറ്റാവണ്ടാന്ന് കരുതി ഞാനെടുത്ത മുന് കരുതല്
വിരുന്നുകാരുടെ ബാഗില് കൈയ്യിട്ട് വാരാന് പഠിപ്പിച്ച അപ്പന്റെ മകന്!
ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചാ കണെക്കെഴുതിയേ...
ഊണിനും ഉറക്കത്തിനും ചിട്ട് എഴുതാനും എല്ലാത്തിനുമിപ്പോള് ഈ കട്ടി തടിയന് ഇല്ലാണ്ടെ പറ്റൂല്ല.
എന്റെ കള്ള കണക്ക് എത്തി നോക്കുന്ന്വോ നീയ്യ്
കണ്ട് പിടിച്ചേ അങ്കിള്...
ഇവരെ ഇവിടെന്ന് ഒഴിവാക്കാന് 999 വിളിക്കട്ടെ ഇനി. നാശങ്ങള് എന്റെ ഒരു വെള്ളിയാശ്ച...
അമ്മായീ ഒരു ഒരു ദിര്ഹം തന്നേ..... (റ്റോട്ടല് എത്രയായീ ഇപ്പ്പ്പോ?)
പാച്ചൂനും. (അവള്ക്ക് വലിയ ഗമയായീ ഇപ്പോ..... കടുകട്ടി ഭാഷാ നിഘണ്ടുവിന്റെ ഉടമാണിവള്! മുന് സീറ്റിലിരുന്ന് ഞാന് തിരിച്ച് വരുമ്പോഴ്, നിര്ദ്ദയമായിട്ട് അവളു പറഞു, കല്യാണം കഴിച്ചവര് തമ്മില് മാത്രമേ മുന് സീറ്റിലിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യൂ അതുല്യാന്റീന്ന്! എന്റമ്മച്ചീ.. വിത്ത് തന്നെ
അഗ്രൂനെ മന:പൂര്വ്വം സൈഡ് ഒതുക്കി തമനു എടുത്തത്ത്!
ഇനിയും ആര്ര്ക്കെങ്കിലും പൈസ എത്തിയ്ക്കാന് താല്പര്യമുള്ളവര് ദയവായി അഗ്രജനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഏല്പ്പിയ്ക്കുക. ഞായരാശ്ച വൈകുന്നേരം വരെ സ്വരുകൂട്ടുന്ന ഫണ്ട് ഞാന് അവിടെ എത്തുമ്പോഴ് എങ്ങനെ എങ്കിലും അവരെ ഉടനെ തന്നെ എത്തിയ്ക്കാം എന്ന് കരുതുന്നു. ഏതാണു 15,000 രുപയോളം (approx) സ്വരൂപിച്ചിട്ടുണ്ട്. വലിയൊരു തുക ഏല്പിച്ച പ്രിയയുടെ പേരു പ്രത്യേകം സ്മരിക്കേണ്ടതുണ്ട് ഇവിടെ.
ഓഹ് ചേച്ചിയ്ക്ക് ഇത്രേം സൌന്ദര്യം എങ്ങനെ വച്ചു!
ബെസ്റ്റ് ക്ലിക്ക് ബൈ തമനു!
മുടിയോടെ കൂടിയതോ നല്ലത് മുടിയില്ലാത്തതോ?
ത്രീ ഹാന്സംസ് റ്റുഗതര്
എടുക്കട അഗ്രൂ വേഗം ആസനം പൊള്ളുന്നു! അവന്റെ ഒരു ഫോക്കസിങ്ങ്(സമയം ഉച്ചയ്ക്ക് 11 മണി)
നാലു പെണ്ണുങ്ങള്
ഈറ്റില്ലാത്ത മീറ്റാവണ്ടാന്ന് കരുതി ഞാനെടുത്ത മുന് കരുതല്
വിരുന്നുകാരുടെ ബാഗില് കൈയ്യിട്ട് വാരാന് പഠിപ്പിച്ച അപ്പന്റെ മകന്!
ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചാ കണെക്കെഴുതിയേ...
ഊണിനും ഉറക്കത്തിനും ചിട്ട് എഴുതാനും എല്ലാത്തിനുമിപ്പോള് ഈ കട്ടി തടിയന് ഇല്ലാണ്ടെ പറ്റൂല്ല.
എന്റെ കള്ള കണക്ക് എത്തി നോക്കുന്ന്വോ നീയ്യ്
കണ്ട് പിടിച്ചേ അങ്കിള്...
ഇവരെ ഇവിടെന്ന് ഒഴിവാക്കാന് 999 വിളിക്കട്ടെ ഇനി. നാശങ്ങള് എന്റെ ഒരു വെള്ളിയാശ്ച...
അമ്മായീ ഒരു ഒരു ദിര്ഹം തന്നേ..... (റ്റോട്ടല് എത്രയായീ ഇപ്പ്പ്പോ?)
പാച്ചൂനും. (അവള്ക്ക് വലിയ ഗമയായീ ഇപ്പോ..... കടുകട്ടി ഭാഷാ നിഘണ്ടുവിന്റെ ഉടമാണിവള്! മുന് സീറ്റിലിരുന്ന് ഞാന് തിരിച്ച് വരുമ്പോഴ്, നിര്ദ്ദയമായിട്ട് അവളു പറഞു, കല്യാണം കഴിച്ചവര് തമ്മില് മാത്രമേ മുന് സീറ്റിലിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യൂ അതുല്യാന്റീന്ന്! എന്റമ്മച്ചീ.. വിത്ത് തന്നെ
അഗ്രൂനെ മന:പൂര്വ്വം സൈഡ് ഒതുക്കി തമനു എടുത്തത്ത്!ഇനിയും ആര്ര്ക്കെങ്കിലും പൈസ എത്തിയ്ക്കാന് താല്പര്യമുള്ളവര് ദയവായി അഗ്രജനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഏല്പ്പിയ്ക്കുക. ഞായരാശ്ച വൈകുന്നേരം വരെ സ്വരുകൂട്ടുന്ന ഫണ്ട് ഞാന് അവിടെ എത്തുമ്പോഴ് എങ്ങനെ എങ്കിലും അവരെ ഉടനെ തന്നെ എത്തിയ്ക്കാം എന്ന് കരുതുന്നു. ഏതാണു 15,000 രുപയോളം (approx) സ്വരൂപിച്ചിട്ടുണ്ട്. വലിയൊരു തുക ഏല്പിച്ച പ്രിയയുടെ പേരു പ്രത്യേകം സ്മരിക്കേണ്ടതുണ്ട് ഇവിടെ.
Posted by അതുല്യ (noreply@blogger.com) on August 16, 2008 04:29 PM · permalink
ആലാഹയുടെ പെണ്മക്കള്, മാറ്റാത്തി എന്നീ മനോഹരനോവലുകള് എഴുതിയ സാറാ ജോസഫിന്റെ ഈ സീരീസിലെ അടുത്ത നോവലാണു് ഒതപ്പു്. പുസ്തകം വാങ്ങിയെങ്കിലും മുമ്പുള്ള രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും വായിച്ചുതീരാത്തതിനാല് വായിച്ചു തുടങ്ങിയില്ല. എങ്കിലും അതിന്റെ ആമുഖം വായിച്ചു. സെന് ചിന്തകര്, ഖലീല് ജിബ്രാന്, രജനീഷ്, ജിദ്ദു കൃഷ്ണമൂര്ത്തി തുടങ്ങിയവരുടെ ആശയങ്ങള് ഈ പുസ്തകത്തിലുണ്ടത്രേ. വൈകാതെ വായിക്കണം.
ആമുഖത്തിലെ ഈ വാക്യങ്ങള് അല്പം ചിന്തിപ്പിച്ചു.
‘ഒതപ്പു്’ എന്ന വാക്കിനു നിഘണ്ടുവില് അര്ത്ഥം പറഞ്ഞുകാണുന്നില്ല. മറ്റൊരാളിനു് ഒതപ്പു് ഉണ്ടാക്കരുതു് [...]
Posted by ഉമേഷ് | Umesh on August 14, 2008 04:39 PM · permalink
ഊതല്ലേ...ഊതല്ലേ... എന്ന് നമ്മൾ പലരോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. എന്നാൽ പരസ്യക്കാർ പറയുന്നതോ? ഒന്നൂതിക്കേ, ഒന്നുംകൂടെ, ഒന്നും കൂടെ എന്നും. അല്ലേ? ‘അച്ചൂട്ടാ, മാളൂട്ടീ, മിന്നൂട്ടീ, നിങ്ങൾടെ കുപ്പായങ്ങളിലൊക്കെ എന്താ ഈ തേച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നു ചോദിച്ചാൽ അവരൊറ്റക്കെട്ടായിട്ട് പറയും ‘അമ്മേ, കറ നല്ലതാണ്.’ അതെയതെ. കറ നല്ലതാണ്, തുണിയലക്കൽ ഒരു കലയാണ്. സ്ത്രീകൾക്ക് കക്കൂസ് കഴുകുന്നതെങ്ങനെ എന്നുകാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ പരസ്യക്കാർ വേണം. അവരെപ്പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. ചില പൊങ്ങച്ചക്കാരികളെയൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടിത്തന്നെ വരും. അതിഥികൾ മുഖം ചുളിക്കുന്നതിലും നല്ലത്, പരസ്യം കാണുമ്പോൾ അന്യർ മുഖം ചുളിക്കുന്നതു തന്നെ. കുടിക്കാനുള്ള പോഷകവെള്ളമോ?ആണുങ്ങൾക്കൊന്ന്, പെണ്ണുങ്ങൾക്കൊന്ന്, കുട്ടികൾക്ക് വേറൊന്ന്. എല്ലാർക്കുംകൂടെ ഒരുമിച്ച് കലക്കിക്കുടിച്ച് ആരോഗ്യം ഉണ്ടാക്കാൻ സമയമില്ല. അപ്പഴല്ലേ വേറെ വേറെ. അവിടേം തൂങ്ങും ഇവിടേം തൂങ്ങും എന്ന പരസ്യംകണ്ട് അമിതാഭ് ബച്ചന്റെ നീളം വയ്ക്കുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് മക്കളെ കുടിപ്പിച്ചാൽ നിരാശ കൊണ്ട് ഒടുവിൽ നമ്മൾ തുങ്ങിനിൽക്കേണ്ടിവരും. പറയുന്നതിനുംവേണ്ടേ ഒരതിരൊക്കെ! സെല്ഫോണുകളുടെ പരസ്യം കണ്ടാൽ നമ്മളതു വാങ്ങിപ്പോകും. കാരണം പരസ്യത്തിൽ എവറസ്റ്റില്പ്പോലും റേഞ്ചുണ്ടാകും. വാങ്ങിനോക്കിയാലോ? എവിടേം പരിധി ഉണ്ടാവില്ല ചിലപ്പോൾ. നമ്മൾ പരിധി കൈവിട്ടുപോകും. ആഭരണങ്ങളുടെയും വസ്ത്രങ്ങളുടേയും പരസ്യമാണെങ്കിൽ പുട്ടിനു തേങ്ങ പോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉണ്ടാവും. പുസ്തകങ്ങളിലാണെങ്കിലും, ചാനലിലാണെങ്കിലും. നിങ്ങൾക്കും സുന്ദരിയാവേണ്ടേന്നൊക്കെ കേട്ടാൽ ചിലരെങ്കിലും അതിന്റെ പിന്നാലെ പോകും.
ഇപ്പോഴത്തെ മത്സരം ഫ്ലാറ്റുകൾ തമ്മിലാണ്. 1000 സ്ക്വയർഫീറ്റിൽ ഒരു കിളിക്കൂടായിരിക്കും. ഫ്ലാറ്റിന്റെ കൂടെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളുണ്ട്, സ്കൂളുണ്ട്. അമ്പലമുണ്ട് പള്ളിയുണ്ട് എന്നൊക്കെ പരസ്യം ചെയ്തു കളയും. അതൊക്കെ ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. വേറെ പറമ്പിൽ ആയിരിക്കുമെന്നു മാത്രം. പിന്നെയുള്ളത് സോപ്പിന്റേം എണ്ണയുടേയും പരസ്യങ്ങളാണ്. ഐശ്വര്യാറായിയും, മീരാജാസ്മിനും, കരീനയും, കാവ്യയും ഒക്കെ വന്നു പറയുമ്പോൾ നമ്മൾ വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ? സോപ്പൊരു പത്തെണ്ണമെങ്കിലും പരീക്ഷിക്കും. ഒടുവിൽ മനസ്സിലാകും. എന്തൊക്കെ തേച്ചാലും നമ്മൾ നമ്മളു തന്നെ! ‘ഉദയഭാനു’ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ‘മേക്കപ്പിനൊക്കെ ഒരു പരിധിയില്ലേ?’ ;) എണ്ണയെത്ര മാറിമാറിത്തേച്ചാലും നമ്മുടെ എലിവാലുമുടി പനങ്കുലപോലെ ആവാൻ പോകുന്നില്ല. എന്നാലും നമ്മൾ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചിരിക്കും. കാണുന്ന പൗഡർ മുഴുവൻ വാങ്ങി മേലൊക്കെ വിതറിയിരിക്കും. കാറിന്റെ പരസ്യത്തിൽ ഓടിക്കുന്നത് ഷാരൂഖ് ഖാനാണെങ്കിലും, നമ്മളു വാങ്ങിയാൽ നമ്മളു തന്നെ ഓടിക്കേണ്ടി വരും. ;)
എന്നാല്പ്പിന്നെ പരസ്യം കാണുന്നതും വായിക്കുന്നതും വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ഇല്ല. അറിവുള്ളതും, നമുക്കുപകരിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാവുന്നതും ഒക്കെയുള്ള പരസ്യങ്ങളും ഉണ്ട്. പുതിയ ഉല്പന്നങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാൻ ഉപകരിക്കുന്നതും പരസ്യം തന്നെ. കല്യാണപ്പരസ്യങ്ങളും, കടയുടെ പരസ്യങ്ങളും, പോളിസിപ്പരസ്യങ്ങളും, സിനിമാപ്പരസ്യങ്ങളും, പുസ്തകപ്പരസ്യങ്ങളും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഉപകരിക്കും. സ്ഥലം വിൽക്കുന്നതും വാങ്ങാനുള്ളതും ആയ പരസ്യങ്ങളും ഉപകരിക്കും. കൂറയേയും പാറ്റയേയും ഓടിച്ച് ഓടിച്ച് ഒരിടത്തിരിക്കുമ്പോൾ, അതിനെയൊക്കെ ഓടിക്കുന്ന ഒരു ഉല്പന്നത്തിന്റെ പരസ്യം കണ്ടാൽ നമ്മളൊന്ന് നോക്കിപ്പോകും. വാങ്ങിപ്പോകും. പരസ്യങ്ങളെ മുഴുവനായിട്ട് തള്ളിപ്പറയാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ചുരുക്കം.
എന്നാലും പരസ്യത്തിൽ കാണുന്ന പേസ്റ്റുകളും സോപ്പുകളും ക്രീമുകളും പതപ്പിച്ച്, കാണുന്ന എണ്ണയിൽ മുഴുവൻ വഴുതിവീണ്, സകല പോഷകദ്രാവകങ്ങളും കുടിച്ച് സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും, ബുദ്ധിമാന്മാരും ബുദ്ധിമതികളും ആരോഗ്യവാന്മാരും ആരോഗ്യവതികളും ഒക്കെയാവുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് ഇരിക്കേണ്ട വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ പരസ്യപ്രേമികളേ? പരസ്യത്തിൽ കാണുന്ന ചോക്ലേറ്റു മുഴുവൻ വാങ്ങിത്തിന്ന് പല്ലുപുഴുപ്പിച്ച് പരസ്യത്തിലെ പേസ്റ്റു തന്നെ തേക്കണോ? ബൾബിന്റെ പരസ്യം കണ്ട് വാങ്ങിയിട്ടെന്തു കാര്യം? ഇവിടെ മുഴുവൻ സമയവും പവർക്കട്ടാണെന്നതും പരസ്യം തന്നെയല്ലേ? ചിലത് പ്രഖ്യാപിതവും, ചിലത് അപ്രഖ്യാപിതവും. പരസ്യം കാണുന്നതിനുപകരം, വായിച്ചുപഠിച്ച്, എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്ത്, പല്ലുമുറിയെ തിന്നുന്നതാവും ആരോഗ്യത്തിനും ബുദ്ധിക്കും സൗന്ദര്യത്തിനും നല്ലത്. പരസ്യം കണ്ട് കിടക്കയേ വാങ്ങാൻ പറ്റൂ. ഉറക്കം കിട്ടില്ല. ;)
എന്നാലും ഓരോരുത്തർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട പരസ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. അല്ലേ?
വാൽക്കഷണം :-
“ചേട്ടാ, ഒരു സെല്ഫോണിന്റെ പുതിയ പരസ്യത്തിലെ ‘എസ് ഫോർ സുസു’ എന്നു പറഞ്ഞത് എനിക്കത്ര പിടിച്ചില്ല. അവർക്ക് എസ് ഫോർ സു എന്നുമാത്രം പറഞ്ഞാല്പ്പോരായിരുന്നോ?
“സൂ, അതെന്താന്ന് അറിയ്യോ? നീ സു എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലും എഴുതുന്നില്ലേ. അതാണ് രണ്ട് സു. സു ആൻഡ് സു. നീ വിഷമിക്കേണ്ട.”
ഒരു പരസ്യം :- ആഗസ്ത് 22 മുതൽ വേൾഡ് മൂവീസ് എന്ന ചാനലിൽ ചാവുന്നതിനുമുമ്പ് നിങ്ങൾ കാണേണ്ട അമ്പതു സിനിമകൾ, എന്ന കുറേ സിനിമകൾ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. രാത്രി പതിനൊന്നിന്. എന്തായാലും ചാവുന്നതിനുമുമ്പ് അതു കണ്ടേക്കുക. ചത്തുകഴിഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഞാനെന്തായാലും കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഉറക്കം കുറച്ച് കുറച്ചാലും വേണ്ടില്ല. ;)
ഇപ്പോഴത്തെ മത്സരം ഫ്ലാറ്റുകൾ തമ്മിലാണ്. 1000 സ്ക്വയർഫീറ്റിൽ ഒരു കിളിക്കൂടായിരിക്കും. ഫ്ലാറ്റിന്റെ കൂടെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളുണ്ട്, സ്കൂളുണ്ട്. അമ്പലമുണ്ട് പള്ളിയുണ്ട് എന്നൊക്കെ പരസ്യം ചെയ്തു കളയും. അതൊക്കെ ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. വേറെ പറമ്പിൽ ആയിരിക്കുമെന്നു മാത്രം. പിന്നെയുള്ളത് സോപ്പിന്റേം എണ്ണയുടേയും പരസ്യങ്ങളാണ്. ഐശ്വര്യാറായിയും, മീരാജാസ്മിനും, കരീനയും, കാവ്യയും ഒക്കെ വന്നു പറയുമ്പോൾ നമ്മൾ വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ? സോപ്പൊരു പത്തെണ്ണമെങ്കിലും പരീക്ഷിക്കും. ഒടുവിൽ മനസ്സിലാകും. എന്തൊക്കെ തേച്ചാലും നമ്മൾ നമ്മളു തന്നെ! ‘ഉദയഭാനു’ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ‘മേക്കപ്പിനൊക്കെ ഒരു പരിധിയില്ലേ?’ ;) എണ്ണയെത്ര മാറിമാറിത്തേച്ചാലും നമ്മുടെ എലിവാലുമുടി പനങ്കുലപോലെ ആവാൻ പോകുന്നില്ല. എന്നാലും നമ്മൾ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചിരിക്കും. കാണുന്ന പൗഡർ മുഴുവൻ വാങ്ങി മേലൊക്കെ വിതറിയിരിക്കും. കാറിന്റെ പരസ്യത്തിൽ ഓടിക്കുന്നത് ഷാരൂഖ് ഖാനാണെങ്കിലും, നമ്മളു വാങ്ങിയാൽ നമ്മളു തന്നെ ഓടിക്കേണ്ടി വരും. ;)
എന്നാല്പ്പിന്നെ പരസ്യം കാണുന്നതും വായിക്കുന്നതും വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ഇല്ല. അറിവുള്ളതും, നമുക്കുപകരിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാവുന്നതും ഒക്കെയുള്ള പരസ്യങ്ങളും ഉണ്ട്. പുതിയ ഉല്പന്നങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാൻ ഉപകരിക്കുന്നതും പരസ്യം തന്നെ. കല്യാണപ്പരസ്യങ്ങളും, കടയുടെ പരസ്യങ്ങളും, പോളിസിപ്പരസ്യങ്ങളും, സിനിമാപ്പരസ്യങ്ങളും, പുസ്തകപ്പരസ്യങ്ങളും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഉപകരിക്കും. സ്ഥലം വിൽക്കുന്നതും വാങ്ങാനുള്ളതും ആയ പരസ്യങ്ങളും ഉപകരിക്കും. കൂറയേയും പാറ്റയേയും ഓടിച്ച് ഓടിച്ച് ഒരിടത്തിരിക്കുമ്പോൾ, അതിനെയൊക്കെ ഓടിക്കുന്ന ഒരു ഉല്പന്നത്തിന്റെ പരസ്യം കണ്ടാൽ നമ്മളൊന്ന് നോക്കിപ്പോകും. വാങ്ങിപ്പോകും. പരസ്യങ്ങളെ മുഴുവനായിട്ട് തള്ളിപ്പറയാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ചുരുക്കം.
എന്നാലും പരസ്യത്തിൽ കാണുന്ന പേസ്റ്റുകളും സോപ്പുകളും ക്രീമുകളും പതപ്പിച്ച്, കാണുന്ന എണ്ണയിൽ മുഴുവൻ വഴുതിവീണ്, സകല പോഷകദ്രാവകങ്ങളും കുടിച്ച് സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും, ബുദ്ധിമാന്മാരും ബുദ്ധിമതികളും ആരോഗ്യവാന്മാരും ആരോഗ്യവതികളും ഒക്കെയാവുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് ഇരിക്കേണ്ട വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ പരസ്യപ്രേമികളേ? പരസ്യത്തിൽ കാണുന്ന ചോക്ലേറ്റു മുഴുവൻ വാങ്ങിത്തിന്ന് പല്ലുപുഴുപ്പിച്ച് പരസ്യത്തിലെ പേസ്റ്റു തന്നെ തേക്കണോ? ബൾബിന്റെ പരസ്യം കണ്ട് വാങ്ങിയിട്ടെന്തു കാര്യം? ഇവിടെ മുഴുവൻ സമയവും പവർക്കട്ടാണെന്നതും പരസ്യം തന്നെയല്ലേ? ചിലത് പ്രഖ്യാപിതവും, ചിലത് അപ്രഖ്യാപിതവും. പരസ്യം കാണുന്നതിനുപകരം, വായിച്ചുപഠിച്ച്, എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്ത്, പല്ലുമുറിയെ തിന്നുന്നതാവും ആരോഗ്യത്തിനും ബുദ്ധിക്കും സൗന്ദര്യത്തിനും നല്ലത്. പരസ്യം കണ്ട് കിടക്കയേ വാങ്ങാൻ പറ്റൂ. ഉറക്കം കിട്ടില്ല. ;)
എന്നാലും ഓരോരുത്തർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട പരസ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. അല്ലേ?
വാൽക്കഷണം :-
“ചേട്ടാ, ഒരു സെല്ഫോണിന്റെ പുതിയ പരസ്യത്തിലെ ‘എസ് ഫോർ സുസു’ എന്നു പറഞ്ഞത് എനിക്കത്ര പിടിച്ചില്ല. അവർക്ക് എസ് ഫോർ സു എന്നുമാത്രം പറഞ്ഞാല്പ്പോരായിരുന്നോ?
“സൂ, അതെന്താന്ന് അറിയ്യോ? നീ സു എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലും എഴുതുന്നില്ലേ. അതാണ് രണ്ട് സു. സു ആൻഡ് സു. നീ വിഷമിക്കേണ്ട.”
ഒരു പരസ്യം :- ആഗസ്ത് 22 മുതൽ വേൾഡ് മൂവീസ് എന്ന ചാനലിൽ ചാവുന്നതിനുമുമ്പ് നിങ്ങൾ കാണേണ്ട അമ്പതു സിനിമകൾ, എന്ന കുറേ സിനിമകൾ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. രാത്രി പതിനൊന്നിന്. എന്തായാലും ചാവുന്നതിനുമുമ്പ് അതു കണ്ടേക്കുക. ചത്തുകഴിഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഞാനെന്തായാലും കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഉറക്കം കുറച്ച് കുറച്ചാലും വേണ്ടില്ല. ;)
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on August 14, 2008 06:42 AM · permalink
ചുമ്മാ ഇരിക്കുമ്പോള് പണ്ടു സ്കൂളില് പഠിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓര്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ദുശ്ശീലം എനിക്കുണ്ടു്. (ദൈവകൃപയാല് സ്കൂളിനു ശേഷമുള്ളതൊന്നും ഓര്മ്മയില്ല.) പദ്യങ്ങളാണു പ്രധാനമായി. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ “കുഞ്ഞിത്തത്തേ പോകല്ലേ…”, രണ്ടിലെ “തൂമ തൂകുന്ന തൂമരങ്ങള്…”, മൂന്നിലെ “കാനനത്തിന് ശരല്ക്കാല…”, നാലിലെ “സത്വരം ലോകമനോഹരമായുള്ള…”, അഞ്ചിലെ “ചെറുപുള്ളിച്ചിറകുള്ള ചങ്ങാലിപ്രാവേ…”, ആറിലെ “എന്കുഞ്ഞുറങ്ങിക്കൊള്കെന്…”, ഏഴിലെ “കന്യാകുമാരിക്ഷിതിയാദ്യമായ്…”, എട്ടിലെ “തോളത്തു ഘനം തൂങ്ങും…”, ഒമ്പതിലെ “ക്ഷോണീന്ദ്രപത്നിയുടെ…” എന്നീ കവിതകള് ഓര്ത്തെടുത്തതു് ഇങ്ങനെയാണു്. (പത്താം ക്ലാസ്സില് അല്പം വിശദമായി [...]
Posted by ഉമേഷ് | Umesh on August 13, 2008 05:07 PM · permalink
മലയാളം ബ്ലോഗിങ്ങ് രംഗത്ത് അഭൂതപൂര്വ്വമായ ഒരു തരംഗം തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്ന ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യംവച്ചാണല്ലോ "ബ്ലോഗ് ഇവന്റ്" ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. കാര്യം ശരിതന്നെ, കയ്യിലെ സ്റ്റോക്കിന്റെ വെടി തീര്ന്നിരിക്കയാണെങ്കിലും, ആരെങ്കിലും "പുതിയ പോസ്റ്റൊന്നുമില്ലെ ഗെഡീ" എന്നു ചോദിച്ചാല് വളരേ ബിസിയാണ്, എന്നു ഡയറക്റ്റായും അല്ലാതെ ആശയ ദാരിദ്ര്യമൊന്നുമല്ല പ്രശ്നം കേട്ടോ എന്നു ഇന്ഡയറക്റ്റായും പറഞ്ഞൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന
Posted by ഇടിവാള് (noreply@blogger.com) on August 10, 2008 07:57 AM · permalink
ഗ്ലാ ഗ്ല്വാ..ഗ്ലീ ഗ്വാ ഗ്വാ.. പുറകിലൊരു ശബ്ദം, , സുരേഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ബാറിലെ വാഷ്ബേസിനില് നിന്നു മനോജ് വാളുവക്കുന്നു. ഈ മ..മ..മനോജിന്റൊരു കാര്യം, എന്നു മനസ്സിലോര്ത്ത് സുരേഷ് എഴുന്നേറ്റു ചെന്നു അവന്റെ പുറംചൊറിഞ്ഞു കൊടുത്തു, സോറി, തടവിക്കൊടുത്ത്.(പുറം ചൊറിയാം ഇത് ബ്ലോഗല്ലല്ലോ, ബാറല്ലേ)എനീരെടാ, നല്ലൊരു കാര്യത്തിനെറുങ്ങുവല്ലേ, രണ്ടെണ്ണം വിട്ടേച്ചും പോവാമെന്നു കരുതി നിന്നെ ബാറില് കൊണ്ടു വന്ന
Posted by ഇടിവാള് (noreply@blogger.com) on August 07, 2008 11:15 AM · permalink
ഉദരത്തിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള അനുവാദത്തിനായി കോടതിയിൽ പോയ യുവതിയെ ചിലരെങ്കിലും നടുക്കത്തോടെയാവും കണ്ടത്. ‘ഇവൾക്കെന്തിന്റെ കേടാ?’ ‘എന്തൊരു അഹങ്കാരം!’ ‘എന്തൊരു വിഡ്ഡിത്തം’. എന്നൊക്കെ പലരും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ടാവും. ഇരുപത്തിയഞ്ച് ആഴ്ച പ്രായമായ ജീവനെ നശിപ്പിക്കാൻ തുനിയുന്നത് വിഡ്ഡിത്തമല്ലേ. അമ്മയ്ക്ക് പ്രശ്നമില്ലാത്തിടത്തോളം ഒരു ഗർഭഛിദ്രം അനുവദിക്കില്ലെന്ന് കോടതി. കുഞ്ഞിനു ആരോഗ്യത്തിന് കേടെന്ന് മാതാപിതാക്കന്മാർ. അവസാനം കോടതി ജയിച്ചു. മുംബൈയിലാണ് സംഭവം. കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദയത്തിനു തകരാറാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ട്, അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കണമെന്ന പരാതിയും കൊണ്ട് ചെന്നതാണ് നികേതാ മേത്ത.
കോടതിയുടെ ജയം ശരിയാണോ? അറിയില്ല. കാരണം ഒരു കുഞ്ഞുതന്നെയാണ് ഉദരത്തിൽ ഉള്ളത്. ഒരാളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ തന്നെയുള്ള കുറ്റം. ഞാനൊരാളെ കൊന്നോട്ടേയെന്ന് കോടതിയിൽ പോയി ചോദിച്ചപ്പോൾ കണ്ണും പൂട്ടി കോടതി പറഞ്ഞത് പറ്റില്ല എന്ന്. നീതി നടപ്പാക്കേണ്ടുന്ന കോടതിയ്ക്ക് അങ്ങനെയേ പറയാൻ കഴിയു. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്തരം കേസുകൾ കൊണ്ട് കോടതിയുടെ ദിവസങ്ങൾക്ക് തിരക്കേറും എന്നു കോടതിയ്ക്ക് നന്നായറിയാം. പക്ഷെ ആ സ്ത്രീയുടെ കാര്യമോ? അവർക്ക് സമാധാനമായി ഇനി ഇരിക്കാൻ പറ്റുമോ? നല്ല മനസ്സോടെ ഇരുന്ന് നല്ലൊരു കുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകാൻ പറ്റുമോ? വൈകല്യമുള്ളതാവുമോ ജനിക്കുന്നതെന്നോർത്ത് എത്ര വിഷമിക്കേണ്ടിവരും? ആ കുഞ്ഞിനെ ഇപ്പഴേ വെറുത്തു തുടങ്ങുമോ? അതോ വിധിയെന്ന് കണ്ട് മാതൃത്വത്തിന്റെ അഭിമാനത്തിലേക്ക് സന്തോഷപൂർവ്വം നടന്നുപോകുമോ?
1971- ലെ എം.ടി. പി. ആക്റ്റ് പ്രകാരം, ഇരുപത് ആഴ്ച പ്രായമായതിനുശേഷമുള്ള ഗർഭഛിദ്രം അനുവദിക്കില്ലെന്നാണ്. അമ്മയുടെ ആരോഗ്യത്തിനു കുഴപ്പമില്ലാത്തിടത്തോളം. ഇതിൽ അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നും ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനാണ് കുഴപ്പമുണ്ടാവാൻ സാദ്ധ്യതയെന്നും കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ആണോ പെണ്ണോ എന്ന് ഡോക്ടർ പരിശോധിച്ച് പറയുന്നതുപോലും തെറ്റാണെന്ന് നിയമം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നാലും ആൾക്കാർ അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആദ്യത്തെ നിയമലംഘനം. പിന്നെ ഡോക്ടറെ സ്വാധീനിച്ച്, നശിപ്പിക്കൽ. അടുത്ത നിയമലംഘനം.
ഇതിന്റെ മറുവശം പക്ഷെ, ആരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അസുഖമുള്ള ഒരു ജീവിതവും സംരക്ഷിച്ച്, തടങ്കലിലെന്നപോലെ കഴിയേണ്ടുന്ന അമ്മമാരെക്കുറിച്ച്? അത്രയ്ക്കില്ലെങ്കിലും അതിനോളം തന്നെ വേദന അനുഭവിക്കുന്ന അച്ഛന്മാരെക്കുറിച്ച്? അറിയണം. അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ചിലരെങ്കിലും പറയില്ല നശിപ്പിക്കരുതെന്ന്. കാക്കയ്ക്കും തൻകുഞ്ഞ് പൊൻകുഞ്ഞ് തന്നെ. പക്ഷെ, വൈകല്യവുമായി പിറക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓർത്ത് വേദനിക്കാത്ത ഒരു ദിവസവും ചില മാതാപിതാക്കന്മാരിൽ ഉണ്ടാവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. പല തരത്തിലും വൈകല്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. മരുന്നു തുടർച്ചയായി കഴിക്കേണ്ടുന്ന അസുഖങ്ങൾ, ഒന്നും പരസഹായമില്ലാതെ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത വൈകല്യങ്ങൾ. അസുഖങ്ങൾക്ക് മരുന്നുവാങ്ങിക്കഴിക്കാൻ പൈസയുള്ളവർ അതു വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് കുഞ്ഞിനെപ്പോറ്റും. അല്ലെങ്കില്പ്പിന്നെ കുറേക്കഴിയുമ്പോൾ മരിച്ചോളുമല്ലോ.
വൈകല്യം ഉള്ളവരോ? അതിനെയൊക്കെ അതിജീവിച്ച് വിജയിച്ച് ജീവിതം നയിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ എവിടെയൊക്കെയോ വായിച്ചിട്ടില്ലേ? അതൊക്കെ എത്രയോ കുറവ്. അങ്ങനെയൊന്നുമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്. അച്ഛനും അമ്മയും പിരിഞ്ഞിരിക്കാതെ കൂടെ നടത്തേണ്ടുന്നവർ. അങ്ങനെ ലാളിച്ചും, സ്നേഹിച്ചും ജീവിതാവസാനം വരെ പോറ്റുന്ന പൊന്നുമക്കളുടെ സ്ഥിതി, മാതാപിതാക്കന്മാരുടെ മരണശേഷം എന്താവും? ആരു നോക്കും? അപൂർവ്വം ചിലരിലേക്ക് കരുണയുടെ വെളിച്ചം വീശിയെന്നു വരും. ആൺകുട്ടികളുടേയും പെൺകുട്ടികളുടേയും സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തം തന്നെ. വൈകല്യമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഒന്നുമറിയാൻ ഇടവരുത്തുന്നില്ലെങ്കിലും അച്ഛനുമമ്മയും ഒരുപാട് അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നുണ്ട്. സമൂഹത്തിൽനിന്നുപോലും ഒറ്റപ്പെടുന്നുണ്ട്.
എന്നാലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ കിട്ടിയിട്ട് നശിപ്പിക്കുവാൻ വേണ്ടി കോടതിയിൽ പോവുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ മാതൃത്വത്തിനുവേണ്ടി കേഴുന്ന അനേകം പേരെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രവർത്തി തന്നെ. എന്റെ, അസുഖമുള്ള കുഞ്ഞിനെ നിങ്ങളു നോക്കുമോന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതും കുഴപ്പം തന്നെ. മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടിവരുന്നുണ്ടല്ലോ.
എന്തായാലും രണ്ടുവശവും വളരെ നന്നായി അറിയുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വ്യക്തമായ അഭിപ്രായം പറയാനാവുന്നില്ല. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മനസ്സ് ചാഞ്ചാടും. ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ പിന്നിലൊളിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അവിടെയാണല്ലോ.
എന്നാലും മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. ആ ജീവൻ സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുമോ?
കോടതിയുടെ ജയം ശരിയാണോ? അറിയില്ല. കാരണം ഒരു കുഞ്ഞുതന്നെയാണ് ഉദരത്തിൽ ഉള്ളത്. ഒരാളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ തന്നെയുള്ള കുറ്റം. ഞാനൊരാളെ കൊന്നോട്ടേയെന്ന് കോടതിയിൽ പോയി ചോദിച്ചപ്പോൾ കണ്ണും പൂട്ടി കോടതി പറഞ്ഞത് പറ്റില്ല എന്ന്. നീതി നടപ്പാക്കേണ്ടുന്ന കോടതിയ്ക്ക് അങ്ങനെയേ പറയാൻ കഴിയു. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്തരം കേസുകൾ കൊണ്ട് കോടതിയുടെ ദിവസങ്ങൾക്ക് തിരക്കേറും എന്നു കോടതിയ്ക്ക് നന്നായറിയാം. പക്ഷെ ആ സ്ത്രീയുടെ കാര്യമോ? അവർക്ക് സമാധാനമായി ഇനി ഇരിക്കാൻ പറ്റുമോ? നല്ല മനസ്സോടെ ഇരുന്ന് നല്ലൊരു കുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകാൻ പറ്റുമോ? വൈകല്യമുള്ളതാവുമോ ജനിക്കുന്നതെന്നോർത്ത് എത്ര വിഷമിക്കേണ്ടിവരും? ആ കുഞ്ഞിനെ ഇപ്പഴേ വെറുത്തു തുടങ്ങുമോ? അതോ വിധിയെന്ന് കണ്ട് മാതൃത്വത്തിന്റെ അഭിമാനത്തിലേക്ക് സന്തോഷപൂർവ്വം നടന്നുപോകുമോ?
1971- ലെ എം.ടി. പി. ആക്റ്റ് പ്രകാരം, ഇരുപത് ആഴ്ച പ്രായമായതിനുശേഷമുള്ള ഗർഭഛിദ്രം അനുവദിക്കില്ലെന്നാണ്. അമ്മയുടെ ആരോഗ്യത്തിനു കുഴപ്പമില്ലാത്തിടത്തോളം. ഇതിൽ അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നും ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനാണ് കുഴപ്പമുണ്ടാവാൻ സാദ്ധ്യതയെന്നും കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ആണോ പെണ്ണോ എന്ന് ഡോക്ടർ പരിശോധിച്ച് പറയുന്നതുപോലും തെറ്റാണെന്ന് നിയമം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നാലും ആൾക്കാർ അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആദ്യത്തെ നിയമലംഘനം. പിന്നെ ഡോക്ടറെ സ്വാധീനിച്ച്, നശിപ്പിക്കൽ. അടുത്ത നിയമലംഘനം.
ഇതിന്റെ മറുവശം പക്ഷെ, ആരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അസുഖമുള്ള ഒരു ജീവിതവും സംരക്ഷിച്ച്, തടങ്കലിലെന്നപോലെ കഴിയേണ്ടുന്ന അമ്മമാരെക്കുറിച്ച്? അത്രയ്ക്കില്ലെങ്കിലും അതിനോളം തന്നെ വേദന അനുഭവിക്കുന്ന അച്ഛന്മാരെക്കുറിച്ച്? അറിയണം. അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ചിലരെങ്കിലും പറയില്ല നശിപ്പിക്കരുതെന്ന്. കാക്കയ്ക്കും തൻകുഞ്ഞ് പൊൻകുഞ്ഞ് തന്നെ. പക്ഷെ, വൈകല്യവുമായി പിറക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓർത്ത് വേദനിക്കാത്ത ഒരു ദിവസവും ചില മാതാപിതാക്കന്മാരിൽ ഉണ്ടാവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. പല തരത്തിലും വൈകല്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. മരുന്നു തുടർച്ചയായി കഴിക്കേണ്ടുന്ന അസുഖങ്ങൾ, ഒന്നും പരസഹായമില്ലാതെ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത വൈകല്യങ്ങൾ. അസുഖങ്ങൾക്ക് മരുന്നുവാങ്ങിക്കഴിക്കാൻ പൈസയുള്ളവർ അതു വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് കുഞ്ഞിനെപ്പോറ്റും. അല്ലെങ്കില്പ്പിന്നെ കുറേക്കഴിയുമ്പോൾ മരിച്ചോളുമല്ലോ.
വൈകല്യം ഉള്ളവരോ? അതിനെയൊക്കെ അതിജീവിച്ച് വിജയിച്ച് ജീവിതം നയിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ എവിടെയൊക്കെയോ വായിച്ചിട്ടില്ലേ? അതൊക്കെ എത്രയോ കുറവ്. അങ്ങനെയൊന്നുമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്. അച്ഛനും അമ്മയും പിരിഞ്ഞിരിക്കാതെ കൂടെ നടത്തേണ്ടുന്നവർ. അങ്ങനെ ലാളിച്ചും, സ്നേഹിച്ചും ജീവിതാവസാനം വരെ പോറ്റുന്ന പൊന്നുമക്കളുടെ സ്ഥിതി, മാതാപിതാക്കന്മാരുടെ മരണശേഷം എന്താവും? ആരു നോക്കും? അപൂർവ്വം ചിലരിലേക്ക് കരുണയുടെ വെളിച്ചം വീശിയെന്നു വരും. ആൺകുട്ടികളുടേയും പെൺകുട്ടികളുടേയും സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തം തന്നെ. വൈകല്യമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഒന്നുമറിയാൻ ഇടവരുത്തുന്നില്ലെങ്കിലും അച്ഛനുമമ്മയും ഒരുപാട് അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നുണ്ട്. സമൂഹത്തിൽനിന്നുപോലും ഒറ്റപ്പെടുന്നുണ്ട്.
എന്നാലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ കിട്ടിയിട്ട് നശിപ്പിക്കുവാൻ വേണ്ടി കോടതിയിൽ പോവുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ മാതൃത്വത്തിനുവേണ്ടി കേഴുന്ന അനേകം പേരെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രവർത്തി തന്നെ. എന്റെ, അസുഖമുള്ള കുഞ്ഞിനെ നിങ്ങളു നോക്കുമോന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതും കുഴപ്പം തന്നെ. മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടിവരുന്നുണ്ടല്ലോ.
എന്തായാലും രണ്ടുവശവും വളരെ നന്നായി അറിയുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വ്യക്തമായ അഭിപ്രായം പറയാനാവുന്നില്ല. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മനസ്സ് ചാഞ്ചാടും. ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ പിന്നിലൊളിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അവിടെയാണല്ലോ.
എന്നാലും മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. ആ ജീവൻ സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുമോ?
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on August 07, 2008 04:09 AM · permalink
ഞാന്: “ഹലോ, ഞാന് വിളിച്ചതു് എനിക്കു തരാനുള്ള പണത്തെപ്പറ്റി വീണ്ടും ഓര്മ്മിപ്പിക്കാനാണു്!”
സുഹൃത്തു്: “ഓര്മ്മയുണ്ടു്, ഓര്മ്മയുണ്ടു്. അതു് ക്യാഷായിട്ടു വേണോ, അതോ ചെക്കു മതിയോ?”
ഞാന്: “മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു... താങ്കളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ. എങ്ങനെ ആയാലും വിരോധമില്ല.”
സുഹൃത്തു്: “എനിക്കു പ്രത്യേകിച്ചു പ്രിഫറന്സ് ഇല്ല. അതിനാല് താങ്കളുടെ ഇഷ്ടം എന്താണെന്നു പറയൂ!”
ഞാന്: “ഞാന് പറഞ്ഞല്ലോ.
Posted by സന്തോഷ് (noreply@blogger.com) on August 05, 2008 04:06 AM · permalink
യാത്രയിൽ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുപാട് സമയത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം നീയെന്നെ നേടിയപ്പോൾ,
നിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ട് എനിക്കു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു.
യാത്രാവേളയിൽ എന്നെ കൈവിടാതെ നീയിരുന്നു.
കൂടെ ഞാനുള്ളതിന്റെ അഭിമാനം നിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
യാത്ര കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നിന്റെ തനി സ്വഭാവം ഞാനറിഞ്ഞത്.
കോട്ടും സ്യൂട്ടും ഇട്ടവന്റെ മുന്നിൽ നീയെന്നെ ത്യജിച്ചു.
എനിക്കു നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ,
ഇത്രയ്ക്കേ ഇടമുള്ളുവെന്ന് ഞാൻ വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി.
എന്നാലും നീയെന്നെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കരുതായിരുന്നു.
വെറുമൊരു ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് കൂടുതലാശിച്ചിട്ടെന്താകാൻ. അല്ലേ? ;)
ഇതു നിങ്ങൾ വായിച്ചിരുന്നില്ലേ? ;)
ഒരുപാട് സമയത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം നീയെന്നെ നേടിയപ്പോൾ,
നിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ട് എനിക്കു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു.
യാത്രാവേളയിൽ എന്നെ കൈവിടാതെ നീയിരുന്നു.
കൂടെ ഞാനുള്ളതിന്റെ അഭിമാനം നിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
യാത്ര കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നിന്റെ തനി സ്വഭാവം ഞാനറിഞ്ഞത്.
കോട്ടും സ്യൂട്ടും ഇട്ടവന്റെ മുന്നിൽ നീയെന്നെ ത്യജിച്ചു.
എനിക്കു നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ,
ഇത്രയ്ക്കേ ഇടമുള്ളുവെന്ന് ഞാൻ വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി.
എന്നാലും നീയെന്നെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കരുതായിരുന്നു.
വെറുമൊരു ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് കൂടുതലാശിച്ചിട്ടെന്താകാൻ. അല്ലേ? ;)
ഇതു നിങ്ങൾ വായിച്ചിരുന്നില്ലേ? ;)
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on August 04, 2008 09:37 AM · permalink
പത്ത് പന്ത്രണ്ട് ദിവസത്തെ ലീവും സംഘടിപ്പിച്ച് സകുംടംബം ഹര്ത്താലയത്തിലേക്ക് യാത്രപുറപ്പെട്ടത് ചില അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങള്ക്കായിരുന്നു. ഫ്ലൈറ്റില് ഉറക്കം വരാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം മനസ്സില് ചില പ്രതീക്ഷകള് ബിയര് നുരയുന്നതുപോലെ നുരഞ്ഞു പൊങ്ങിയിരുന്നു.
ഫ്ലൈറ്റിറങ്ങി. സുഹൃത്തായ ഷിബുവിന്റെ കാറില് സാധനസാമഗ്രികള് എല്ലാം എടുത്തു വച്ച് കയറിയിരുന്നതും അവന് പറഞ്ഞു, ഡാ, ഇന്നിവിടെ ഹര്ത്താലാ, ഇവിടെ
Posted by കുറുമാന് (rageshku@gmail.com) on August 01, 2008 11:02 AM · permalink
നിങ്ങളുടെ ചെറുഗ്രാമത്തിലെ പഠന സംബന്ധമായ എല്ലാ റെക്കോഡുകളും തകര്ത്താണു് നിങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നു് ബാര്ബര് കുട്ടപ്പേണ്ണന് നിങ്ങളെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ പറയാറുണ്ടെന്നു വിചാരിക്കുക. പത്താം തരത്തില്, തൊട്ടടുത്ത എതിരാളി 1960-കളില് സൃഷ്ടിച്ച 357 മാര്ക്ക് എന്ന നിങ്ങളുടെ പഞ്ചായത്തു് റെക്കോഡ് എത്ര ആയാസ രഹിതമായാണു് നിങ്ങള് തകര്ത്തതു് എന്നു് അഭിമാനപൂര്വം നിങ്ങളെ
Posted by സന്തോഷ് (noreply@blogger.com) on July 30, 2008 08:00 PM · permalink
ഉദരത്തിലൊരുനാൾ തുടിപ്പറിഞ്ഞപ്പോൾ
അമ്മേ, നിൻ മനം തുടിച്ചിരുന്നോ?
ഓരോ ദിനവും പോകവേ നീയെന്നെ
ഹൃദയത്താലറിയാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നോ?
നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ കരഞ്ഞുജനിച്ചപ്പോൾ
നീയെന്നെ വാരിപ്പുണർന്നിരുന്നോ?
കാൽവളരുന്നതും കൈ വളരുന്നതും
നോക്കി നീ കാലം കഴിച്ചിരുന്നോ?
മാറാദാരിദ്ര്യമെന്നും സഹിച്ചു നീ
വാത്സല്യമാമം തന്നിരുന്നോ?
എന്തിനായിരുന്നമ്മേ...
എന്തിനായിരുന്നമ്മേ, എല്ലാം വിഫലമായ്
പാഴ്ജന്മമായ് ഞാനൊടുങ്ങിയല്ലോ.
പിറന്നുവീണപ്പോൾ കോരിയെടുത്തൊരാ-
ക്കൈകളില്പ്പിടഞ്ഞു മരിച്ചുവല്ലോ.
രക്ഷിതാവെന്നൊരു പേരുള്ളവൻ തന്നെ
ശിക്ഷിച്ചു മരണത്തിലാഴ്ത്തിയല്ലോ.
എൻ കുഞ്ഞുമനസ്സിന്റെ വ്യഥകൾ എന്നമ്മേ,
നിനക്കിന്നറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞുവെങ്കിൽ.
കൊതിക്കുന്നുവമ്മേ വീണ്ടും പിറക്കാനായ്
നന്നായി ജീവിച്ചു മരിക്കുവാനായ്.
-------------------------
പിറക്കാതിരിക്കട്ടെ ഇനിയൊരു പെൺപൂവും
രാക്ഷസന്മാരുടെ ഉദ്യാനത്തിൽ.
കഷ്ടം!
വെടിവെച്ചു കൊന്നാലും തീരുമോ,
ആ ദുഷ്ടന്റെ പാപവും ക്രൂരതയും!
അമ്മേ, നിൻ മനം തുടിച്ചിരുന്നോ?
ഓരോ ദിനവും പോകവേ നീയെന്നെ
ഹൃദയത്താലറിയാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നോ?
നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ കരഞ്ഞുജനിച്ചപ്പോൾ
നീയെന്നെ വാരിപ്പുണർന്നിരുന്നോ?
കാൽവളരുന്നതും കൈ വളരുന്നതും
നോക്കി നീ കാലം കഴിച്ചിരുന്നോ?
മാറാദാരിദ്ര്യമെന്നും സഹിച്ചു നീ
വാത്സല്യമാമം തന്നിരുന്നോ?
എന്തിനായിരുന്നമ്മേ...
എന്തിനായിരുന്നമ്മേ, എല്ലാം വിഫലമായ്
പാഴ്ജന്മമായ് ഞാനൊടുങ്ങിയല്ലോ.
പിറന്നുവീണപ്പോൾ കോരിയെടുത്തൊരാ-
ക്കൈകളില്പ്പിടഞ്ഞു മരിച്ചുവല്ലോ.
രക്ഷിതാവെന്നൊരു പേരുള്ളവൻ തന്നെ
ശിക്ഷിച്ചു മരണത്തിലാഴ്ത്തിയല്ലോ.
എൻ കുഞ്ഞുമനസ്സിന്റെ വ്യഥകൾ എന്നമ്മേ,
നിനക്കിന്നറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞുവെങ്കിൽ.
കൊതിക്കുന്നുവമ്മേ വീണ്ടും പിറക്കാനായ്
നന്നായി ജീവിച്ചു മരിക്കുവാനായ്.
-------------------------
പിറക്കാതിരിക്കട്ടെ ഇനിയൊരു പെൺപൂവും
രാക്ഷസന്മാരുടെ ഉദ്യാനത്തിൽ.
കഷ്ടം!
വെടിവെച്ചു കൊന്നാലും തീരുമോ,
ആ ദുഷ്ടന്റെ പാപവും ക്രൂരതയും!
Posted by സു | Su (noreply@blogger.com) on July 30, 2008 07:27 AM · permalink
രാമായണം, മിക്കവാറും വീടുകളിലും, അമ്പലങ്ങളിലും വായിക്കുന്നത് കർക്കടകമാസത്തിലാണ്. വീട്ടിൽ എന്നും വായിക്കുകയും ചെയ്യാം. രാമായണം കർക്കടകത്തിൽ വായിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്നുവെച്ചാൽ മഴക്കാലത്ത് വീട്ടിലിരുന്ന് നല്ല പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചേക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചാവണം. രാമായണത്തിൽ ഒരുപാട് കഥകളുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും, കുട്ടികൾക്കൊക്കെ രസകരമായി പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ. ഹനുമാനേയും കുംഭകർണ്ണനേയും ഒക്കെ വിസ്തരിച്ച് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ കുടുകുടെച്ചിരിക്കും. ഇപ്പോഴും കൂടുതൽ ഉറങ്ങുന്നവരെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് കുംഭകർണ്ണസേവ നടത്തുന്നവർ എന്നാണ്. ആകെ മൊത്തമായിട്ട് രാമായണത്തിൽ നിന്നു നമുക്ക് കിട്ടുന്നത് നന്മയുടെ വിജയം ആണ്. തിന്മയെത്ര സർക്കസ്സു കളിച്ചാലും അവസാനം മൂക്കും കുത്തി വീഴും.
സുന്ദരകാണ്ഡം എന്നും വായിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് പറഞ്ഞുതന്നത് കൂട്ടുകാരിയാണ്. അന്നുമുതൽ ഞാൻ ദിവസവും വായിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കർക്കടകത്തിൽ എന്റെ വക ഒരു പ്രത്യേകവായന ഇല്ല. സന്ധ്യക്ക് ഹനുമാൻ രാമനെ വന്ദിക്കുന്ന നേരമായതുകൊണ്ട് ആ സമയത്ത് രാമായണം വായിക്കരുതെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ രാവിലെ ടി. വി. ചാനലുകളിലും ഉണ്ട് രാമായണം വായന.
നാലമ്പലം ദർശിക്കാൻ പോകുന്നതും കർക്കടകത്തിൽത്തന്നെ. തൃപ്രയാറമ്പലത്തിൽ ശ്രീരാമനും, മൂഴിക്കുളത്ത് ലക്ഷ്മണനും, പായമ്മൽ എന്ന സ്ഥലത്ത് ശത്രുഘ്നനും, ഇരിങ്ങാലക്കുടയിൽ കൂടൽമാണിക്യത്തിൽ ഭരതനും ഉണ്ട്. ഇവിടെയൊക്കെ ഒരുദിവസം കൊണ്ട് തൊഴുതുപ്രാർഥിക്കണമെന്നാണ്. അടുത്തുള്ളവരുടെ ഭാഗ്യം എന്ന് ഞാൻ
കരുതാറുണ്ട്. അവിടെയൊക്കെ പോയിട്ട് വിശദമായി എഴുതാം ഒരിക്കൽ.
‘ഭക്തിപരവശനായ ഭരതനും
ചിത്തമഴിഞ്ഞു തല്പാദുകദ്വന്ദവും
ശ്രീരാമപാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ ചേർത്തു
പാരിൽ വീണാശു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ
‘
സുന്ദരകാണ്ഡം എന്നും വായിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് പറഞ്ഞുതന്നത് കൂട്ടുകാരിയാണ്. അന്നുമുതൽ ഞാൻ ദിവസവും വായിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കർക്കടകത്തിൽ എന്റെ വക ഒരു പ്രത്യേകവായന ഇല്ല. സന്ധ്യക്ക് ഹനുമാൻ രാമനെ വന്ദിക്കുന്ന നേരമായതുകൊണ്ട് ആ സമയത്ത് രാമായണം വായിക്കരുതെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ രാവിലെ ടി. വി. ചാനലുകളിലും ഉണ്ട് രാമായണം വായന.
നാലമ്പലം ദർശിക്കാൻ പോകുന്നതും കർക്കടകത്തിൽത്തന്നെ. തൃപ്രയാറമ്പലത്തിൽ ശ്രീരാമനും, മൂഴിക്കുളത്ത് ലക്ഷ്മണനും, പായമ്മൽ എന്ന സ്ഥലത്ത് ശത്രുഘ്നനും, ഇരിങ്ങാലക്കുടയിൽ കൂടൽമാണിക്യത്തിൽ ഭരതനും ഉണ്ട്. ഇവിടെയൊക്കെ ഒരുദിവസം കൊണ്ട് തൊഴുതുപ്രാർഥിക്കണമെന്നാണ്. അടുത്തുള്ളവരുടെ ഭാഗ്യം എന്ന് ഞാൻ
കരുതാറുണ്ട്. അവിടെയൊക്കെ പോയിട്ട് വിശദമായി എഴുതാം ഒരിക്കൽ.
‘ഭക്തിപരവശനായ ഭരതനും
ചിത്തമഴിഞ്ഞു തല്പാദുകദ്വന്ദവും
ശ്രീരാമപാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ ചേർത്തു
പാരിൽ വീണാശു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ
‘